Μπορεί η Κρίση να γίνει ευκαιρία για να αλλάξουμε τον κόσμο;

Το σίγουρο είναι πως αυτή η Κρίση θα γεννήσει τους νικητές της επόμενης ημέρας. Γιατί να μη «νικήσετε» εσείς; Γιατί –αυτή τη φορά– να μη νικήσουν οι άνθρωποι που είναι ευαίσθητοι, ονειροπόλοι, οικολόγοι, δημοκράτες, προοδευτικοί, καλλιτέχνες και ανθρωπιστές; Γιατί να μην νικήσουν οι Άνθρωποι;

Είναι καιρός λοιπόν να δοκιμάσουμε ό,τι νέες ιδέες έχουμε στο οπλοστάσιο μας. «Ό,τι ονειρεύεστε ή ότι σκέφτεστε να κάνετε, ξεκινήστε και κάντε το. Το θράσος εμπεριέχει ευφυΐα, δυναμική και μαγεία. Αρχίστε τώρα», συμβούλευε ο Γκαίτε. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του.

Αυτή η Κρίση είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία στη διάρκεια της γενιάς μας για να αλλάξουμε τον κόσμο. Τα μόνα που χρειαζόμαστε είναι επιμονή και χαρά, ιδέες και φαντασία –κι έναν ασυμβίβαστο έρωτα προς την ελευθερία. Δεν χρειαζόμαστε χρήματα ή εξουσία. Μπορεί να χρειαζόμαστε μια χούφτα «ανισόρροπους» φίλους για να μας συμπαρασταθούν, αλλά ακόμη περισσότερο χρειαζόμαστε να παραδοθούμε σε μια άνευ όρων αγάπη για τους άλλους, για τη Φύση και την ίδια τη ζωή.

από το άρθρο του Γ.Στάμκου στη Zougla online
πηγή

Debtocracy- Χρεοκρατία

“Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το Debtocracy αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

http://www.debtocracy.gr

ΠΕΛΙΤΙ- 11η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών

ΠΕΛΙΤΙ – εκπομπή “Αληθινά σενάρια” 29-04-2010

Η εκπομπή της ΕΤ3 “Αληθινά Σενάρια”,
στη φετινή γιορτή ανταλλαγής ντόπιων ποικιλιών του ΠΕΛΙΤΙ.

* και σε λίστα αναπαραγωγής , και τα 5 μέρη :
http://www.youtube.com/view_play_list?p=E8209B6111F2A193
…

Όλοι είμαστε σημαντικοί…

Υπάρχουν κάποια πράγματα γύρω μας, που δε μας κάθονται καλά. Ψάχνοντας τους υπεύθυνους για αυτή την ανισσοροπία που διακρίνουμε, με ευκολία καταλήγουμε στους πολιτικούς και τις μεγάλες εταιρίες , παραβλέποντας το προσωπικό μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, γιατί έχουμε πειστεί πως οι ατομικές μας επιλογές, δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Για παράδειγμα, πόσες φορές δεν ακούσαμε ως δικαιολογία από κάποιον που πέταξε ένα σκουπίδι στο δρόμο, το γνωστό: “ωχ μωρέ, όλοι οι δρόμοι είναι σα χωματερή, το δικό μου σκουπιδάκι θα ενοχλήσει; Άλλη περίπτωση είναι η χρήση οικιακών βλαβερών για το περιβάλλον χημικών, (όπως για παράδειγμα η χλωρίνη και το “άκουα φορτε”) και αν μας ζητήσουν και το λόγο απαντάμε λέγοντας πως όλα τα εργοστάσια βγάζουν τόνους επικίνδυνων αποβλήτων, ένα μπουκαλάκι χλωρίνης θα κάνει τη διαφορά;

Και τα παραδείγματα μπορούν να συνεχίζονται σε κάθε μας δραστηριότητα…

Το τελεύταιο κοινωνικό μας ελληνικό παράλογο, είναι το εξής: όλοι παραδεχόμαστε πως σαν χώρα δε παράγουμε σχεδον τίποτα, όλα είναι εισαγόμενα, οι μικροί και οι μικρομεσσαίοι έλληνες έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από την αγορά , εξαιτίας των μεγάλων πολυεθνικών αλυσίδων.

Παρόλα αυτά, σε συντριπτική πλειοψηφία, συνειδητά ή ασυνείδητα επιλέγουμε να ψωνίζουμε κυρίως από μεγάλες αλυσίδες (carefour, jumbo, …) ψάχνοντας τα φθηνότερα και τα πιο διαφημισμένα. Με την επιλογή μας αυτή, έχουμε όλοι μας μερίδιο στο κλείσιμο χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων, και πολλαπλάσιων ανέργων στη χώρα μας. Επίσης , επικροτούμε τις εισαγωγές στη χώρα μας, ακόμα και βασικών αγαθών, έχοντας ως μόνο κριτήριο την τιμή. Αν το γάλα από την Ολλανδία , είναι πιο φθηνό, θα το επιλέξουμε. Αν τα ρεβίθια από την Τουρκία είναι πιο φθηνά, θα τα προτιμήσουμε. Δε θα κάτσουμε να ψάξουμε το γιατί είναι πιο φθηνά. Οι λόγοι είναι πολλοί. Μπορεί απλά να είναι χαμηλής ποιότητας, μπορεί να είναι εώς και επικίνδυνα για την υγεία μας, μπορεί απλά τα μεροκάματα εκεί, να είναι πιο φθηνά, μπορεί να δουλεύουν δωδεκάχρονα ανασφάλιστα παιδιά, ποιος ξέρει; Σίγουρα δε ξέρει, αυτός που δε ψάχνει για να μάθει.

Το πιο φθηνό δεν είναι πάντα η καλύτερη επιλογή. Αυτή είναι μία οικονομική άποψη, που αδιαφορεί για όλες τις υπόλοιπες ανθρώπινες και κοινωνικές παραμέτρους. Το κυνήγι της φθηνής τιμής, όπως και το κυνήγι της “ανταγωνιστικότητας” σε μία επιχείρηση, ή σε μία χώρα (όπως καλή ώρα τώρα στη δική μας) είναι βολικό για τη συνεχή και ασταμάτητη κίνηση των γραναζιών της μηχανής του χρήματος, αλλά ουσιατικά είναι μία κοντόφθαλμη, και εσκεμμένα ελλειπής πρόταση.

Μας ορίζει όλους, ως καταναλωτές, οι οποίοι, οφείλουμε να λειτουργούμε με επιχειρηματικούς όρους και σκοπούς, και να αποζητάμε τελικά μόνο το Κέρδος μας, και μιας και δε μπορούμε να αυξήσουμε τα έσοδα μας, μιας και οι μισθοί συνήθως είναι δεδομένοι, μειώνουμε όσο μπορούμε τα έξοδα μας, το κόστος απόκτησης δηλαδή, καταναλωτικών αγαθών.

Πιο φθηνά, πιο φθηνά, πιο φθηνά… μας λένε όλες οι διαφημίσεις. Δεν έχει σημασία αν κάτι μας είναι ουσιαστικά άχρηστο, ή εντελώς περιττό. Αρκεί να το πάρουμε όσο πιο φθηνά γίνεται , και θα είμαστε κερδισμένοι. Έτσι μας λένε, με όλους τους τρόπους , απευθυνόμενοι σπανίως στη λογική μας, και κυρίως στο υποσυνειδητό μας.

Οι άνθρωποι όμως, δεν είμαστε επιχειρήσεις. Οι αγορές, δεν είναι κοινωνίες. Θέλουν να γίνουν, αλλά δεν είναι. Είμαστε ότι επιλέγουμε να είμαστε , και αν αποφασίσουμε να ξεφύγουμε από τη λογική της οικονομικής σκέψης , γύρω από κάθε μας συναλλαγή με τους συνανθρώπους μας, μπορούμε να πετύχουμε μία ευρύτερη,και πιο ολιστική προσσέγγιση της ζωής. Δεν έχει τόση σημασία να αγοράζω ότι φθηνότερο. Ίσως δε θέλω να αγοράσω κάτι τώρα.

Και όταν αποφασίσω σκεπτόμενος, (και όχι υποβαλλόμενος) πως χρειάζομαι κάτι, μπορώ να επιλέξω να αγοράσω κάτι έχοντας ως κριτήρια:

-Από ΠΟΥ έρχεται;
Έτσι επιλεγω αν θέλω να βοηθήσω έναν άνθρωπο του τόπου μου, τον οποίο γνωρίζω και με τον οποίο συναναστρέφομαι. Επίσης , γνωρίζουμε πόσα χιλιόμετρα έκανε το προιόν για να έρθει στο σπίτι μου, και πόσο επιβαρύνθηκε το περιβάλλον με όλη αυτή τη μετακίνηση

-ΠΩΣ φτιάχτηκε;
Αν μιλάμε π.χ. για τρόφιμα, μπορούμε να εξετάσουμε αν είναι προίοντα βιολογικής καλλιέργειας. Επίσης μπορούμε να εξετάσουμε τις συνθήκες εργασίας των εργατών που δουλέψανε εκεί. Πληρώθηκαν όπως έπρεπε; Είχαν ασφάλιση; Δουλέψαν εκεί ανήλικα μικρά παιδιά;

Ποιο μοντέλο θέλουμε να επιβραβεύσουμε; Τις μεγάλες εταιρίες που πετυχαίνουν “φθηνές” τιμές, με όποιο κοινωνικό κόστος, ή τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, που πετυχαίνουν ακριβότερες αλλά τίμιες τιμές;

-ΠΩΣ διακινήθηκε;

Από πόσους μεσάζοντες πέρασε; Τι τιμή έπιασε ο παραγωγός; Ποιος έχει τον έλεγχο, και ποιος μπορεί να διαμορφώνει τις τιμές, ακόμα και εκβιαστικά; Πόσοι άνθρωποι ασχολούνται με τη διακίνηση ; Πληρώνονται όπως πρέπει; Από ποιο κατάστημα τελικά θα το πάρω; Από τη γνωστή πολυεθνική αλυσίδα , όπου είναι φθηνότερα; ή από το μπακάλικο της γειτονιάς (όσα έχουν μείνει τέλος πάντων) που το έχει σίγουρα πιο ακριβά, αλλά …στο κάτω κάτω, τα παιδιά που το έχουν το μαγαζί, τα ξέρεις , λες και δυο κουβέντες, και …όσο να ναι, κάτι θα πάρουν και αυτοί από σένα αργότερα, το χρήμα θα μείνει στον τόπο σου, ενώ αν κλείσουν, τα λεφτά θα πηγαίνουν κατά 99% στα ταμεία πολυεθνικών, και τα παιδιά που είχαν το μπακάλικο, (αν είναι τυχεροί) θα γίνουν υπάλληλοι σε ένα μαγαζί των μεγάλων.
Στην τελική βέβαια, μάλλον , κάπως έτσι προβλέπεται το μέλλον του κάθε Έλληνα: υπάλληλοι σε ξένες εταιρίες.

Αν αυτό θέλουμε, μπορούμε να συνεχίσουμε να κυνηγάμε τη φθηνή τιμή, και να ενισχύουμε το μοντέλο των πολυεθνικών …

Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε;
Αν αγοράζετε απευθείας από έναν παραγωγό, και μάλιστα στον τόπο παραγωγής, π.χ. στο κτήμα του, τότε έχετε εξασφαλίσει πλήρη έλεγχο σε αυτό που θα φάτε, ελάχιστο περιβαλλοντικό -μεταφορικό κόστος , και αν μιλάμε για παραδοσιακές καλλιέργειες, χωρίς χημικά, επιβραβεύουμε ένα νέο μοντέλο παραγωγής, ίσως πιο δύσκολο, αλλά σίγουρα προτιμότερο για τον πλανήτη μας, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε κάτοικοι του!

Έχουμε αποφύγει ταυτόχρονα όλους τους μεσάζοντες, και ξέρουμε ότι ο παραγωγός επωφελείται πλήρως και δεν είναι ανάγκη να μπει στο κυνήγι μεγαλύτερων αποδόσεων, για να μπορέσει να ζήσει με αξιοπρέπεια.

Και τέλος , έχουμε και μία ανθρώπινη επαφή, και χτίζουμε μία ανθρώπινη σχέση, γιατί πάνω από όλα, είμαστε άνθρωποι , ρε γαμώτο! Δε μπορούμε να ζήσουμε κυνηγώντας το κέρδος μας, και αγνοώντας τις επιπτώσεις στους συνανθρώπους μας. Είμαστε κάτι παραπάνω από μια αγορά. Είμαστε κοινωνία ανθρώπων , που συμβιώνουν. Και αν δεν είμαστε, μπορούμε να γίνουμε!

Καθε μας αγορά, είναι μία επιλογή. Επιλέγουμε το μέλλον μας. Θέλουμε το μέλλον μας , να είναι “φθηνό”;

Άμεση επιλογή μας , στις δύκολες μέρες που μας αναγκάζουν να περάσουμε σε αυτή τη γωνιά της Γης που λέγεται Ελλάδα, είναι να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον. Να επιλέξουμε ελληνικά προιόντα όπου και όπως μπορούμε. Ακόμα καλύτερα, να επιλέγουμε προιόντα από τον τόπο μας,το νησί μας, όποτε μας δίνεται η ευκαιρία. Να σταματήσουμε να ενισχύουμε μεγάλες εταιρίες, και να κοιτάξουμε το δικό μας συμφέρον.
Μπορούμε να περιορίσουμε τις αγορές μας για να τη βγάλουμε καθαρή. Δεν είναι ανάγκη να ψάχνουμε το φθηνότερο . Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα, που ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως τα χρειαζόμαστε. Ας το ξανασκεφτούμε….

Παντελής Κ.

για το “σπόρι” της λήμνου

http://sporilimnou.blogspot.com

για το “σπόρι” της λήμνου

http://sporilimnou.blogspot.com

τα νέα του Απρίλη…

Σκέφτηκα να σηκώνω στο Σκαλιστήρι,  τις δουλειές που κάνουμε εδώ στο χωραφάκι μας.  Περισσότερο για να μας βοηθήσει κανένας φίλος,  με περισσότερη πείρα, και να γίνει και ανταλλαγή εμπειριών, απόψεων, τρόπων.

Αρχές απρίλη:

Τις πρώτες μέρες του Απρίλη,  μεταφύτευσα τα πρώτα φύτα έξω, στην τελική τους θέση.  Είναι λίγο νωρίς, αλλά ήθελα να το δοκιμάσω. Λίγα φυτά τομάτες, κολοκυθάκια, κολοκύθα για πίτες, ένας κατηφές ανάμεσα στις ντομάτες (μαζεύει πασχαλίτσες, που τρώνε τη μελίγκρα) και λίγα μαρούλια, που είχαν ξεμείνει στο σπορείο.

Μέχρι στιγμής, 2 βδομάδες περίπου μετά, είναι μια χαρά. Δεν είχαν πρόβλημα, ούτε τις πρώτες μέρες , που συνήθως το “σοκ¨ κάνει τα φυτά να μαραζώνουν.  Στη μεταφύτευση, πότισα τις ρίζες με νερό και τσουκνιδόζουμο.

Μια χαρά λοιπόν όλα, εκτός …από τα μαρούλια , που τα περιποιήθηκε η κυρία:

δεν κλείσαμε καλά την πόρτα ,οπότε την κοπάνησε . Ευτυχώς δεν έφτασε στα δεντράκια.

Τα περισσότερα δεντράκια, τα είχαμε βάλει πριν δύο χρόνια, γυμνόριζα.  Στη φωτογραφία, αν τα θυμαμαι καλά , είναι μία βανίλια (δαμασκηνιά). Ελπίζουμε φέτος, να φάμε κανένα φρούτο!

Τις πατάτες , τις βάλαμε κατά τις 20 μάρτη, γιατί με συνεχείς βροχές, το χωράφι δε ξελάσπωνε με τίποτα πιο πριν. Ακόμα και τώρα, το μισό κομμάτι , είναι λάσπη.Είχαν ήδη προβλαστήσει, (αλίμονο, ένα μήνα τις είχα στο κασόνι με πριονίδι, και περίμενα να στεγνώσει λίγο το μέρος! ) . 3 βδομάδες μετά, έχουν σκάσει οι περισσότερες, και κάποιες έχουν φτάσει τα 15 εκατοστά.

Στην παρακάτω φωτογραφία, το κομμάτι δεξιά, είναι φρεζαρισμένο αρκετά, σε βάθος 10 εκατοστών. Μόλις το φρεζάρεις το χώμα, γίνεται πολύ ευάλωτο. Ξεραίνεται γρήγορα, σβωλιάζει γρήγορα, είναι με λίγα λόγια, γυμνό.  Μια καλή λύση, είναι η εδαφοκάλυψη (άχυρα, ξερά χόρτα, χαρτί, …)
Το αριστερό κομμάτι στη φωτογραφία, το έχω φρεζάρει αλλά, πολύ …ρηχά, ίσα ίσα για να ξύσουμε το έδαφος και να ξεριζώσουμε τα αγριόχορτα. Σκέφτομαι να το αφήσω έτσι, και να βάλω πεπόνια και καρπούζια, σκάβοντας μικρά λακάκια. Τα κομμένα αγριόχορτα, δε θα τα ανακατέψω να πάνε κάτω από το χώμα, θα μείνουν ως εδαφοκάλυψη.

(Είναι μέχρι να το πάρω απόφαση, και να κάνω αποκλειστικά, ΦΥΣΙΚΗ καλλιέργεια, με σβώλους και σπόρους!)
Το χώμα, όταν είναι καλλυμένο με αγριόχορτα, είναι μια χαρά. Μαλακό, υγρό, με ωραία υφή.  Εμείς, πάμε, τα βγάζουμε, το αφήνουμε γυμνό, το φρεζάρουμε με μηχανήματα και το ποτίζουμε συνεχώς, για να το έχουμε στην κατάσταση που ήταν…πριν ξεκινήσουμε να το “βασανίζουμε”.  χμμμ…

Εδώ έχουμε έτοιμες διπλές σειρές, σχετικά υπερυψωμένες.

Στο θερμοκήπιο, τα σπορεία μας, πάνε καλά. Υπάρχουν έτοιμα φυτά , που περιμένουν να στρώσει λίγο ακόμα ο καιρός, υπάρχουν και μικρότερα, που θα είναι έτοιμα για τελική μετα

φύτευση σε 10-20 μέρες.

Στο νερό που ποτίζω μερικές φορές βάζω και λίγο τσουκνιδόζουμο, ή εκχύλισμα από φύκι. Το εκχύλισμα, είναι του εμπορίου. Το τσουκνιδόζουμο, το φτιάχνω. Δυστυχώς φέτος, όσα μέρη ήξερα που είχαν πολλή τσουκνίδα, δεν έχουν παρά ελάχιστες, και δε θελω να τις κόψω. Θα βρούμε αλλού. Έχουν μείνει λίγα κιλά από πέρσι.

SLOW FOOD: αργά και απολαυστικά!

Το ρεπορτάζ χωρίς σύνορα, για το κίνημα “SLOW FOOD”.

Η απάντηση στον fast-food πολιτισμό μας.   “Αργοφαγεία”
Αργά, απολαυστικά, δημιουργικά, με σεβασμό στη φύση και στον άνθρωπο.
Γιατί ίσως τελικά να ζούμε όπως τρώμε.

Τα επόμενα 5 μέρη του ρεπορτάζ, εδώ:

2- http://www.youtube.com/watch?v=iEFWgoA9jE4&feature=related
3- http://www.youtube.com/watch?v=15QO9whO_94&feature=related
4- http://www.youtube.com/watch?v=M-1mTv4Izkg&feature=related
5- http://www.youtube.com/watch?v=-iHQFWOGApU&feature=related
6- http://www.youtube.com/watch?v=RReaGQeKslc&feature=related

η ιστοσελίδα του slowfood στην ελλάδα:

http://www.slow-food.gr

ΠΕΛΙΤΙ- 10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών 10/04/2010

(αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του ΠΕΛΙΤΙ )

Το 2010 έχει οριστεί ως παγκόσμιο έτος βιοποικιλότητας και εμείς διαλέξαμε την 10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών ως κεντρική εκδήλωση του Πελίτι για το παγκόσμιο έτος βιοποικιλότητας. Η γιορτή θα πραγματοποιηθεί σε ιδιόκτητο χώρο του Πελίτι στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου του Ν. Δράμας.

Τη γιορτή ξεκίνησε το Πελίτι το 1999 ως ανάγκη να μοιραστούν οι ποικιλίες που είχε συγκεντρώσει με πολύ κόπο και καταστρέφονταν. Σήμερα η γιορτή αγκαλιάζει ανθρώπους απ’ όλη τη χώρα και το εξωτερικό, μια γιορτή σταθμός στο θέμα των ντόπιων ποικιλιών στην Ελλάδα και όχι μόνο. Για τη 10η Πανελλαδική γιορτή, έχουμε προσκεκλημένους καλλιεργητές και οργανώσεις απ’ όλη την Ελλάδα αλλά και από πολλές γωνιές της γης.

Οργάνωση της γιορτής

Η γιορτή οργανώνεται από το Πελίτι και το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (Κ.Π.Ε) Παρανεστίου, νομού Δράμας

Οι στόχοι-όροι της γιορτής είναι

1. Να δοθούν σε όσο το δυνατόν περισσότερους καλλιεργητές παραδοσιακές ποικιλίες λαχανικών, σιτηρών κ.α.

2. Να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους οι καλλιεργητές ντόπιων ποικιλιών και να ανταλλάξουν ποικιλίες, πληροφορίες και εμπειρίες.

3. Να βρουν παραδοσιακές ποικιλίες οι καλλιεργητές που δεν έχουν παραδοσιακούς σπόρους.

4. Να γίνουν όλες οι ανταλλαγές ελεύθερα, χωρίς τη μεσολάβηση του χρήματος.

Δικαίωμα συμμετοχής

Η γιορτή είναι ανοιχτή στον κάθε ενδιαφερόμενο άσχετα αν έχει σπόρους ή όχι.

Όσοι θα φέρουν σπόρους από παραδοσιακές ποικιλίες, φυτά ή αυτόχθονα αγροτικά ζώα θα πρέπει να συμπληρώσουν την αίτηση συμμετοχής τους ως τις 19 Μαρτίου 2010. Οι καλλιεργητές και κτηνοτρόφοι που δεν θα έχουν στείλει την αίτηση συμμετοχής τους μέχρι τις 19 Μαρτίου 2010 δεν θα γίνουν δεκτοί ως καλλιεργητές στη γιορτή.

Οι καλλιεργητές οι οποίοι θα φέρουν σπόρους, θα πρέπει να φέρουν τουλάχιστον 50 φακελάκια.

Θα πρέπει να φέρουν τους σπόρους τους συσκευασμένους σε χάρτινα σακουλάκια στα οποία θα αναγράφεται:

1. η ποικιλία

2. η περιοχή καλλιέργειας

3. το όνομα του καλλιεργητή

4. ο τρόπος καλλιέργειας

Οι καλλιεργητές που αδυνατούν να κάνουν αυτή τη συσκευασία θα μας ενημερώσουν έτσι ώστε να αναλάβουμε τη συσκευασία των σπόρων.

Ζητάμε επίσης οι καλλιεργητές και οι κτηνοτρόφοι να φέρουν μαζί τους φωτογραφικό υλικό, για να το αναρτήσουν στα περίπτερά τους. Οι καλλιεργητές και οι κτηνοτρόφοι θα έχουν περίπτερα όπου θα παρουσιάζουν τη δουλειά τους, τους σπόρους ή τα ζώα τους.

Οι καλλιεργητές και οι κτηνοτρόφοι, ερχόμενοι στο χώρο της εκδήλωσης, θα προμηθευτούν από τη γραμματεία-αν δεν το έχουν προμηθευτεί-το ειδικό καρτελάκι με το όνομά τους για να συμμετάσχουν στις συναντήσεις των καλλιεργητών.

Το τραπέζι της αγάπης

Το μεσημέρι θα υπάρχει κοινό γεύμα με παραδοσιακές ποικιλίες. Τα φαγητά είναι προσφορά καλλιεργητών που παίρνουν μέρος στη γιορτή και φίλων. Μπορείτε να φέρετε και εσείς κάτι για το κοινό τραπέζι π. χ ψωμί, λάδι, τυρί, ελιές, κ.τ.λ.

Εθελοντής για τη γιορτή

Η εκδήλωση στήνεται από εθελοντές που εργάζονται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Φέτος για πρώτη φορά η γιορτή έρχεται στην έδρα του Πελίτι. Αυτό απαιτεί πολλή περισσότερη εργασία από κάθε άλλη φορά και θα ήταν μεγάλη χαρά να μας βοηθήσετε σε αύτη την εκδήλωση εθελοντικά.

Πώς θα φτάσετε στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου:

Το Μεσοχώρι είναι οικισμός που ανήκει στο Δήμο Παρανεστίου Ν. Δράμας. Είναι χτισμένο κοντά στις όχθες του ποταμού Νέστου σε υψόμετρο 120 μέτρων και σε απόσταση 40 χμ από την πόλη της Δράμας, 48 χμ από την Ξάνθη, 72 χμ από την Καβάλα, 105 χμ από την Κομοτηνή, 205 χμ από τη Θεσσαλονίκη και 715 χμ από την Αθήνα. Από το αεροδρόμιο της Χρυσούπολης, μέσω Καβάλας, 110 χμ και μέσω Κεχροκάμπου 50 χλ.

Το Μεσοχώρι είναι στη μέση περίπου της επαρχιακής οδού Δράμας-Ξάνθης.

Με το ΚΤΕΛ ή το Τρένο

Μπορείτε να έρθετε στο Μεσοχώρι με το ΚΤΕΛ Δράμας ή Ξάνθης και με το τρένο ως το Παρανέστι. Το Μεσοχώρι απέχει 2 χιλιόμετρα από το σταθμό του τρένου και την έδρα του Δήμου το Παρανέστι

Χρήσιμα τηλέφωνα:

ΚΤΕΛ Δράμας 2521032734

ΚΤΕΛ Ξάνθης 2541022684

ΟΣΕ Παρανεστίου 2524022148

Μη ξεχάσετε να έχετε μαζί σας ζεστά ρούχα (είναι απαραίτητα).

Επίσης καλή διάθεση, συνεργασία και υπομονή.

Δηλώσεις συμμετοχής

Μπορείτε να ζητήσετε πληροφορίες και να δηλώσετε τη συμμετοχή σας στο τηλέφωνο 2524022059

από Δευτέρα ως Παρασκευή, εννιά το πρωί ως της μία το μεσημέρι.

Πληροφορίες μπορείτε να πάρετε και από την ιστοσελίδα του Πελίτι www.peliti.gr

Την αίτηση συμμετοχής σας μπορείτε να την στείλετε ταχυδρομικά στην ταχυδρομική διεύθυνση:

Πελίτι

Μεσοχώρι Παρανεστίου

Τ. Κ. 66035 Παρανέστι.

Σπορείο κηπευτικών – πρώτη μεταφύτευση

Μέχρι στιγμής οι σπόροι μας, ήταν μέσα σε τελάρα με χώμα.  Τα περισσότερα , θα χρειαστούν μεταφύτευση σε ατομικά κυπελλάκια, γιατί είναι λίγο νωρίς να το ρισκάρουμε και να τα μεταφυτεύσουμε στην τελική τους θέση, και επίσης λίγος παραπάνω χώρος για να αναπτύξουν καλύτερο ριζικό σύστημα, θα τους κάνει καλό.

Οι σπόροι που βάλαμε είναι:
ντομάτες (σαντορίνης και λήμνου) , κολοκύθες μπαλκαμάκι, κολοκυθάκι εμπορίου, πιπεριά πατίκα φλωρίνης, πιπεριά καυτερή καμπανούλα, μελιτζάνες φλάσκες και πράσινες , μαρούλι ρωμάνα και κεφαλωτό, …(και μερικά άλλα).Τα κολοκυθάκια, όπως και οι πορτοκαλί κολοκύθες μπαλκαμάκι, μεγάλωσαν αρκετά, το ίδιο και αρκετές ντομάτες και λίγες μελιτζάνες, και είναι έτοιμα για μία μεταγορά σε ατομικά δοχεία.

Θέλει λίγη προσοχή όταν βγάζουμε τα μικρά φυτά, για να μην σπάσουν. Δεν τα τραβάμε, αλλά τα σηκώνουμε από χαμηλά, από τις ρίζες, μαζί με λίγο χώμα.
Έχω γεμίσει το κάθε ατομικό κυπελλάκι ως τη μέση με χώμα (από το φυτώριο, ειδικό για σπορεία), βάζω σιγά σιγά το φυτό, το πατάω ελαφρά για να κάτσει, ποτίζω με  λίγο νερό (κατά προτίμηση βρόχινο) στο οποίο έχω ρίξει και λίγο εκχύλισμα από φύκια, και συμπληρώνω με χώμα . Κάπου διάβασα, πως είναι καλό να θάβονται αρκετά τα φυτά,  πάνω από τα εμβρυακά τους φυλλαράκια.  Νομίζω πως μερικοί προτείνουν ακόμα και να τα κόβουμε.
Επίσης αν μέσα στο τελάρο κάποια φυτά προλάβουνε και κάνουνε μεγάλες ρίζες, τις ξεμπερδεύουμε απαλά, πριν γίνει η μεταφύτευση, για να αναπτυχθούν ομαλά, και να μη μπλεχτούν αργότερα.

Τα νεαρά φυτά μας, θέλουν φως και μια καλή θερμοκρασία. Τα έχω ακόμα μέσα στο θερμοκήπιο όπου οι θερμοκρασίες παίζουν από 10 (τη νύχτα) εώς 15-25 (τη μέρα).
Η μεταφορά έγινε χθες , μία μέρα μετά, όλα τα φυτά ήτανε μια χαρά…

Κάθε συμβουλή, καλοδεχούμενη

Σχετικές εγγραφές:    Σπορείο κηπευτικών

Σπορείο κηπευτικών

Το να μεγαλώσεις τα φυτά σου  από σπόρο, είναι κάτι πολύ όμορφο και δε χρειάζεται να φοβόμαστε να το προσπαθήσουμε.  Εξάλλου,  αν δεν τα καταφέρουμε, έχουμε καβάτζα. Θα πάμε και θα αγοράσουμε έτοιμα φυτά. Όπως έκανα κι εγώ δηλαδή πέρσι ( και πρόπερσι …)
Ο σπόρος θα φυτρώσει,( γιατί αυτή είναι η δουλειά του)  αρκεί να έχει κάποιες ευνοικές συνθήκες.

• χώμα μαλακό και πλούσιο σε κάποια απαραίτητα στοιχεία
• νερό, όταν και όσο πρέπει
• σωστή θερμοκρασία.

Το χώμα πρέπει να είναι αφράτο και μαλακό. Υπάρχουν στο εμπόριο έτοιμα μιγματα , ειδικά για σπορεία , και ακόμα καλύτερα, με οργανικά υλικά , χωρίς προσθήκες χημικών υγρών λιπασμάτων. Είναι πολύ σημαντικό να επιλέξουμε ένα καλό χώμα για την αρχή του φυτού μας. Λογικά , σε ένα ειδικό για σπορεία χώμα, θα περιέχονται όλα τα απαραίτητα στοιχεία και ιχνοστοιχεία για την βρεφική ηλικία του φυτού μας.
Μπορούμε βέβαια στην πορεία , να χρησιμοποιήσουμε , μέσα στο νερό που θα ποτίζουμε, και κάποιο οργανικό λίπασμα, όπως εκχύλισμα τσουκνίδας, και κάποιων άλλων φυτών, ή και εκχύλισμα από φύκια, που το βρίσκουμε και στο εμπόριο. Ειδικότερα το εκχύλισμα φυκιών, δείχνει να είναι πλήρης τροφή για τα φυτά , αν και έχω την εντύπωση, πως και η τσουκνίδα , δεν πάει πίσω.

Προσωπικά, ποτίζω με νερό , στο οποίο προσθέτω και ελάχιστο …εκχύλισμα τσουκνίδας , που έμεινε από περσι, αλλά και φυκιών,που αγόρασα από το εμπόριο. Ελάχιστο πάντα, γιατί το πολύ φαί, δεν κάνει καλό , ούτε στα φυτά.

Το νερό , φαίνεται πως είναι καλύτερα να το ψεκάζουμε, με ένα μικρό ψεκαστήρι , και όχι να το ρίχνουμε.
Προτιμώ να ρίχνω λίγο νερό  συχνότερα, παρά αρκετό νερό για μερικές μέρες. Γενικά, ο σπόρος και τα μικρά φυτά, δε θέλουν ούτε πολύ νερό, αλλά ούτε και ξηρό χώμα. Την έχω πατήσει και με τους δύο τρόπους. Λίγο νεράκι, με ένα ψεκαστήρι, για να πάει παντού, μία φορά την μέρα, νομίζω πως είναι καλά.

Ο σπόρος μέχρι  να βλαστήσει, θέλει  ζέστη, χώμα και υγρασία. Μία θερμοκρασία, γύρω στους 15-20 0C , νομίζω πως είναι καλή , για τα περισσότερα είδη φυτών. Δεν έχουν όλα τα φυτά βέβαια, τις ίδιες απαιτήσεις, ούτε τις ίδιες ανάγκες, και δε βλασταίνουν όλα στο ίδιο χρονικό διάστημα.
Μέχρι να βλαστήσει , ο σπόρος μπορούμε να έχουμε τα σπορεία μας, είτε αυτά είναι τελάρα με χώμα είτε γλάστρες, είτε κυπελλάκια, είτε ότι άλλο, ακόμα και σε σκοτεινό μέρος(πχ σε ένα υπόγειο , ή σκεπασμένα με χαρτόνια , πλαστικά, …)
Μόλις όμως ξεπροβάλει το βλαστάρι, από κει και πέρα, το φυτό θέλει φως. Μπορούμε να το βάλουμε αν δεν υπάρχει άλλη λύση, ακόμα και μπροστά από  ένα φωτεινό παράθυρο. Αλλιώς το βάζουμε στο θερμοκήπιο, ή σε κάποια άλλη μικρότερη κατασκευή με γυαλί, ή πλαστικό , η οποία θα προστατεύει τα φυτά μας από το κρύο, αλλά θα τα επιτρέπει να λιάζονται.
Θα πρέπει να έχουμε το νου μας , ώστε να μην έχουμε και πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Πάνω από τους 30 βαθμούς , δημιουργούνται πολλά προβλήματα, ξεραίνεται το χώμα και κάνει κρούστα,  και ευνοούνται πολλές αρρώστιες.

Είναι κάποιες λεπτές ισσοροπίες που πρέπει να σεβαστούμε. Τα φυτά  θέλουν  “φαί” (λίπανση), νερό και ζέστη, αλλά όχι με υπερβολές.  Βασικότερο  συστατικό επιτυχίας, είναι φυσικά  η αγάπη μας και η φροντίδα μας!

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε διάφορα “άχρηστα” υλικά, για να φτιάξουμε σπορεία. Τελάρα από το μανάβη , φελιζόλ από τον ψαρά, κυπελλάκια από γιαούρτι, κουτιά νεσκαφε, …, ….,….Απλώς να μη ξεχάσουμε να κάνουμε τρύπες από κάτω, για να μπορεί να φεύγει το νερό.
Ένας τρόπος είναι να ρίξουμε όλα τα σπόρια σε ένα τελάρο γεμάτο με χώμα, και όταν μεγαλώσουν λίγο τα φυτά , να τα μεταφυτεύσουμε ένα ένα, σε μικρά δοχεία.
Ειδάλλως , μπορούμε εξαρχής να βάλουμε τα σπόρια μας στα μικρά δοχεία. Αν είναι μεγάλοι οι σπόροι, π.χ. κολοκύθα, πεπόνι, …βάζουμε ένα ή δύο. Αν είναι μικροί οι σπόροι, βάζουμε 4-5. Αυτό , γιατί λογικά, δε θα πιάσουν όλοι. Στην πορεία , θα κρατήσουμε μόνο ένα φυτό, το πιο “δυνατό” μέσα σε κάθε κυπελλάκι.
Για λόγους ευκολίας, τα κυπελλάκια, για να μην τα κουβαλάμε ένα ένα, τα βάζουμε μαζί, σε ένα τελάρο.  Αφού φτιάξει ο καιρός , και έρθει η ώρα τους , θα τα μεταφυτεύσουμε στην τελική τους θέση.

*Όλα τα παραπάνω, είναι προσωπικές εκτιμήσεις, από την μικρή μου μέχρι τώρα εμπειρία, και τα λίγα σχετικά βιβλία που έχω διαβάσει. Δεκτή κάθε παρατήρηση! Το  σπορείο, είναι ακόμα σε εξέλιξη. Αν κάποιος έχει να προτείνει κάτι άλλο, ή να επισημάνει ένα λάθος, ευπρόσδεκτος.