Ο Δρόμος προς τις Ουτοπίες | Του Παντελή Κελεσίδη

Οι σκέψεις μου σε αυτό το κείμενο είναι γύρω από το εναλλακτικό,  ας το πούμε κίνημα που τα τελευταία χρόνια ρίζωσε και στη χώρα μας. Από το χώρο της αυτοοργάνωσης μέχρι τα τοπικά νομίσματα, τα δίκτυα καταναλωτών και παραγωγών, τις Συνελεύσεις στις Πλατείες, και όλα αυτά τα περίεργα που σιγά σιγά έγιναν τουλάχιστον αναγνωρίσιμα
Πιστεύω πως όλες αυτές οι πρωτοβουλίες “από τα κάτω”,  ακόμα και όσες δεν πέτυχαν το σκοπό τους , είναι η παρακαταθήκη για όλους εμάς που επιμένουμε να φανταζόμαστε πιο όμορφους κόσμους.
Γιατί από την άλλη πλευρά , και πέρα από τον εναλλακτικό μας μικρόκοσμο υπάρχει ας πούμε ο  “κανονικός” πλανήτης, όπου όλα φαίνεται πως πηγαίνουν κατά διαόλου, ή τουλάχιστον για να είμαστε και επιεικείς , όλα πηγαίνουν καμιά 100 εώς 500 χρόνια πίσω σε επίπεδο δικαιωμάτων, ελευθερίας του λόγου, ανεκτικότητας, και άλλων αντιπαραγωγικών συντελεστών.
Και εδώ, στα ανατολικά της Μεσογείου μου φαίνεται πως κάνουμε ότι μπορούμε για να μην … χρειαστεί να κάνουμε τίποτα. Εδώ που το πείραμα εξελίχθηκε. Και δε μιλώ για τη σημερινή κυβέρνηση η οποία κάνει στα αλήθεια ότι μπορεί,  για να καταφέρει αυτό που πραγματικά θέλει η κάθε ομάδα συμφερόντων που έχει την εξουσία στα χέρια της: Να την κρατήσει  στα χέρια της. Αυτό πρώτα από όλα , με όποιο κόστος, και μετά βλέπουμε. Είτε γιατί κάποιοι είναι απλά ωμοί ρεαλιστές που θέλουν τη δύναμη για τη δύναμη, είτε γιατί είναι ρομαντικοί ιδεαλιστές που νομίζουν πως θυσιάζονται για το καλό μας. Η δεύτερη κατηγορία είναι πιο επικίνδυνη. Συνήθως από όσο καταλαβαίνω τέλος πάντων , τα πράγματα σε ένα κόμμα ή σε μία ομάδα εξουσίας  δεν είναι τόσο απλά και διακριτά. Υπάρχουν από όλα τα φρούτα. Το τελικό όμως απόσταγμα έχει κάποια δικά του χαρακτηριστικά που μένουν στην ιστορία για να το θυμόμαστε… και να ανακατεύεται το στομάχι μας.

Αυτοί που δεν κάνουμε κάτι ουσιαστικό για να αντισταθούμε είμαστε οι Υπόλοιποι. Ο πολύς λαός . Ο απλός κόσμος. Εμείς , η  πλέμπα.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι:  πράγματα γίνονται, άνθρωποι αντιστέκονται, άνθρωποι προσπαθούν να χτίσουν άλλους τρόπους, αλίμονο. Τίποτα δεν ισοπεδώθηκε και τίποτα ποτέ μα ποτέ δε θα χαθεί για πάντα. Αλλά να , όσο να πεις επειδή είναι κομμάτι μεγάλης κλίμακας η επίθεση που δεχόμαστε ως απλοί άνθρωποι , απλοί εργαζόμενοι και απλοί αυτοαπασχολούμενοι (να μην το ξεχνάμε) θα περίμενε κανείς να είναι ανάλογη η προσπάθεια τουλάχιστον για αντίσταση.
Να υπάρχει συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων , συλλόγων, συνδικάτων, … Να , όπως στη Γαλλία. Εκεί που σήκωσαν πανό “Εμείς δεν είμαστε Έλληνες” . Τι άλλο χρειάζεται για να γίνεις ο απόλυτος ξεφτίλας του πλανήτη; Το πείραμα στην Ελλάδα πέτυχε, ο κόσμος υποτάχθηκε;  αλλά μάλλον, αυτό δε λειτούργησε παραδειγματικά για τους εργαζόμενους στις υπόλοιπες χώρες.
Εδώ όμως τίποτα ουσιαστικά μεγάλο. Και έτσι βρίσκουν ευκαιρία  νεοφιλελεύθεροι και “Μενουμευρώπηδες” να οργανώνουν συλλαλητήρια με το δημιουργικά ασαφές σύνθημα “Παραιτηθείτε” . Πολύ προσεγμένη επιλογή. Δεν αναφέρεται πουθενά καμία ενδεχόμενη ρήξη με αυτούς που μας στήσανε στον τοίχο, παρά σχεδόν ξεκάθαρα , για όποιον θέλει τέλος πάντων να το δει,  το ζητούμενο δεν είναι παρά η αλλαγή προσώπων και κομμάτων , που θα κάνουν την ίδια ακριβώς δουλειά χρησιμοποιώντας τις ίδιες περίπου  δικαιολογίες. Αυτό το πράγμα δεν το λες αντίσταση. Δεν το λες κίνημα. Δεν το λες τίποτα.
Και ξέρεις από την άλλη πως πραγματικά ,υπάρχει μία μεγάλη;  μερίδα του κόσμου που θέλει να τους στείλει όλους μαζί στο άπειρο… και ακόμα παραπέρα.
Και υπάρχει μέσα σε αυτό το μεγάλο και ετερόκλητο κομμάτι που δε γουστάρει την υποταγή όσο απαραίτητη και αν λένε πως είναι , ένα μικρότερο δίκτυο ανθρώπων και συλλογικοτήτων που έχουν την υπομονή να χτίζουν σιγά σιγά έναν άλλον κόσμο μέσα στον παλιό. Να φτιάχνουν νησίδες , έστω και μικρές.  Ίσα που να μπορείς να πατήσεις πάνω τους για να ρίξεις μια ματιά προς τους ουρανούς , και να φανταστείς πως ναι: Γίνεται και αλλιώς. Νησίδες Ισοτιμίας, Αλληλεγγύης, Άμεσης Δημοκρατίας, Ανοιχτών Συνελεύσεων ,…
Ελπίζω, πως αυτή η Ομάδα – Που δεν είναι Ομάδα, γιατί ψάχνει άλλους τρόπους ακόμα και για την επικοινωνία και τον τρόπο λήψης αποφάσεων,αυτή η Μη Ομάδα, προχωράει.  Και ας μη φαίνεται προς τα έξω. Ελπίζω , αυτό να είναι κομμάτι μίας κάποιας ας το πούμε αυθόρμητης “στρατηγικής”. Να γίνουν όλα ήσυχα αλλά μεθοδικά και αποτελεσματικά.
Ελπίζω να ξεπεράσει τα όποια προβλήματα που θα προκύψουν από την αφαιρετική διαδικασία της “συγκεκριμενοποίησης”… δηλαδή: καλά είναι όλα όταν μιλάμε γενικά και αόριστα, αλλά όταν πρέπει να γίνουμε πρακτικοί , δε μπορούμε να τους έχουμε όλους και συνέχεια χαρούμενους. Και αυτό δεν είναι κακό , αρκεί να το παραδεχτείς και να μην κολλήσεις προσπαθώντας να βρεις την …ιδανική φόρμουλα για πλούσια γένια  και πετυχημένη επανάσταση. Και χαθείς σε ατέλειωτους διαλόγους και ατέρμονες συζητήσεις που θα καταλήγουν στον Μαρξ, τον Μπακούνιν και στα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος.
Ελπίζω , να γίνεται κάτι, οτιδήποτε προς την κατεύθυνση ενός αυθεντικού Κινήματος,  από αυτό το κομμάτι του κόσμου που ψάχνεται μέσα σε καινούριου τύπου συλλογικότητες, μέσα σε ισότιμα δίκτυα, μέσα σε παζάρια ανταλλαγής, τοπικά νομίσματα, δίκτυα καλλιεργητών – καταναλωτών, μέσα σε κάθε τέτοια προσπάθεια για ένα κόσμο όπου θα είναι : “Πάνω οι Κάτω, και κάτω …κανείς.” Ελπίζω πολλά, και ξέρω πως η ελπίδα δεν είναι καλό πράγμα. Καλό είναι να κάνεις εσύ ο ίδιος  ότι μπορείς, εκεί που μπορείς, και όταν το μπορείς.

Και τώρα , που μετά από κάμποσες συμμετοχές σε προσπάθειες που οι περισσότερες δυστυχώς δεν προχώρησαν , για τη λειτουργία τέτοιων ομάδων, και βλέποντας πως υπάρχει προς τα έξω τουλάχιστον, η εντύπωση πως σε όλα αυτά τα όμορφα υπάρχει μία στασιμότητα και μία πορεία φθίνουσα μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, είπα να γράψω μερικές αράδες απλά για να δηλώσω “παρών”  σε ότι προκύψει. Να δηλώσω πως όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που μετείχαμε σε κάποιες πραγματικά αυτοοργανωμένες προσπάθειες, ακόμα και αν δεν πετύχαμε τους σκοπούς μας μέσα από αυτές, συνεχίζω και πιστεύω πως αυτό το σύστημα που διαπερνάει όλα τα κομμάτια της ζωής μας και κυριαρχεί επάνω μας, δεν αλλάζει με αλλαγές προσώπων, αντιπροσώπων, ειδικών και εμπειρογνωμόνων . Θα αλλάξει μόνο από μας όταν το θελήσουμε και αρχίσουμε να λειτουργούμε Αυτόνομα, όταν έχουμε να προτείνουμε κάτι πιο όμορφο , μία στάση έστω παραπέρα, με κατεύθυνση προς την Ουτοπία, και ταυτόχρονα θα έχουμε σχεδιάσει και τα πολλά  απαραίτητα ενδιάμεσα βήματα.
Αλλιώς θα μας ρουφήξει όλους η “Κανονικότητα” .
Και αυτό δεν αντέχεται🙂

http://www.enallaktikos.gr/ar25894el-o-dromos-pros-tis-oytopies-toy-panteli-kelesidi.html


Αντιτουριστικός Οδηγός για ένα νησί που αλλάζει. Του Παντελή Κελεσίδη

Το να ζεις σε ένα νησί όπως η Λήμνος , σημαίνει ότι αποδέχεσαι κάποιες δυσκολίες και αρκετούς περιορισμούς . Στη μετακίνηση, στις συγκοινωνίες με την υπόλοιπη Ελλάδα, στις παροχές υγείας, στις επιλογές για την εκπαίδευση και την μόρφωση των παιδιών, στην διασκέδαση και σε τόσα άλλα πράγματα.
Επιλέγεις όμως να ζεις σε ένα τέτοιο μέρος , γιατί παρά και πέρα από όλους τους περιορισμούς το νησί σε αποζημιώνει με τη φυσική του ομορφιά , την απλότητα του, την οικειότητα που γεννάει η μικρή κλίμακα της κοινωνίας μας, ή ίδια που γεννάει και τους περιορισμούς που λέγαμε.
Πολλοί άνθρωποι που γνωρίζω ζουν εδώ και δε θα το άλλαζαν με τίποτα ακριβώς γιατί η Λήμνος δεν έχει κάποια πράγματα και δεν έχει μετατραπεί ,ακόμα, σε αστικό περιβάλλον.

Το ίδιο ισχύει και για πολλούς επισκέπτες του νησιού μας οι οποίοι το επιλέγουν όχι για ένα καλοκαίρι αλλά μερικές φορές για μια ολόκληρη ζωή, ακριβώς γιατί τις μέρες που περνάνε εδώ δεν υπάρχει κάτι να τους θυμίζει το τοπίο , τους ρυθμούς και τις “ευκολίες” των μικρών και μεγάλων πόλεων με τους τρελούς ρυθμούς εργασίας το μεγάλο στρες και τη χαμηλή κοινωνικότητα στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που πολλές φορές εξαντλείται στο διαδίκτυο και στο facebook.

Με απλά λόγια οι άνθρωποι που επισκέπτονται το νησί μας, ίσως να είναι τουρίστες την πρώτη φορά αλλά μετά γίνονται επισκέπτες, φίλοι, και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και ημιμόνιμοι κάτοικοι. Αυτή η αγάπη για τον τόπο δεν είναι γέννημα των τουριστικών μας υποδομών , ούτε οφείλεται στο πολύ καλό μας τουριστικό μάρκετινγκ. Ευτυχώς ή δυστυχώς σε αυτά είμαστε πολύ πίσω και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Οι μόνιμοι επισκέπτες του νησιού το επιλέγουν ενώ ξέρουν ότι εδώ δε θα βρουν την αγορά ανοιχτή όλη μέρα κάθε μέρα, όπως θα “όφειλε” ένας αυστηρώς επαγγελματικά και οικονομικά οργανωμένος τουριστικός προορισμός. Το επιλέγουν για την πολύ δυνατή απλότητα του τοπίου του, την απλότητα στις ανθρώπινες σχέσεις , την αμεσότητα και τη μικρή κλίμακα των χωριών αλλά ακόμα και της Μύρινας όπου όλοι πάνω κάτω γνωρίζονται και γνωρίζουν.

Εδώ , δεν είσαι πια ακόμα ένας μέσα στο απέραντο πλήθος , εδώ ο κάθε τόπος η κάθε παραλία, η κάθε κορφή η κάθε μάντρα είναι δεμένη με ιστορίες ανάμεσα σε παρέες , σε οικογένειες σε φίλους και αγαπημένους. Είναι ένας τόπος ανθρώπινος, ήρεμος , ικανός να γιατρέψει πληγές σε σώμα και ψυχή κάτι που εξηγεί ιστορίες και μύθους που θέλουν τη Λήμνο “φίλτατη γαία” , το αρχαίο φάρμακο της “λημνίας γης” την ανάρρωση του Ηφαίστου, του Φιλοκτήτη και παέι λέγοντας.

Για να επιστρέψουμε όμως στο σήμερα , αν τελικά οι επισκέπτες της Λήμνου ήθελαν νταβαντούρια, πολλά νυχτερινά μαγαζιά , αστικές υποδομές , δρόμους γεμάτους τουρίστες, τουριστικό φαγητό, τουριστικές ξεναγήσεις και άλλα σοβαρά και καλά οργανωμένα τουριστικά προϊόντα, δε θα ερχόταν εδώ: υπάρχουν πολλά άλλα μέρη και πολλά άλλα νησιά στη χώρα που θα τους κάλυπταν και θα έβρισκαν και πολύ ευκολότερα τρόπο να φτάσουν εκεί και δε θα ήταν αναγκασμένοι να ταξιδεύουν με τις ώρες με καράβια που ηλικιακά έχουν περάσει στην τρίτη ηλικία, με καθυστερήσεις, ματαιώσεις και άλλα καλά, που ευτυχώς από τον τελευταίο χρόνο φαίνεται πως θα μας λείψουν.
Καλό θα ήταν όταν μιλάμε για τουριστική “ανάπτυξη” του νησιού μας να το σκεφτόμαστε τι είδους ανάπτυξη, με τι κόστος , με τι οφέλη, από ποιον και για ποιόν. Γενικότερα καλό θα είναι να είμαστε πάντα επιφυλακτικοί απέναντι σε αυτό τον όρο μιας και έχει συνδεθεί με δεσμούς αίματος και πολύ ιδρώτα με το κέρδος των λίγων χωρίς αυτοί απαραίτητα να ζούνε στον τόπο που “αναπτύσσεται” .


Μία αρκετά συνηθισμένη και ακόμα περισσότερο επιπόλαιη αντίδραση σε αυτή την κριτική απέναντι στην τουριστική στην περίπτωση μας ανάπτυξη, είναι αυτή που λέει: “και καλά τι θέλετε δηλαδή; να πάμε 100 χρόνια πίσω , να μην έχουμε καράβια , αεροπλάνα, και ξενοδοχεία για να μείνει το μέρος παρθένο;”Απαντάμε ένα “φυσικά και όχι” και το ξεπερνάμε ξεφυσώντας.

Φαίνεται πως υπάρχει μία κυρίαρχη άποψη που θέλει οποιαδήποτε επένδυση να είναι κάτι καλό, και μάλιστα για όλους. Κάτι όπως το “δεν υπάρχει κακή διαφήμιση”. Και όσο η οικονομική ύφεση σφίγγει τον κλοιό και μεγαλώνει τα μητρώα ανέργων, τόσο πιο εύκολα ανοίγει ο δρόμος για τους όποιους και από όπου επενδυτές που πλέον μοιάζουν σαν καλοί μάγοι με τα δώρα. Κινδυνεύουμε να χάσουμε πολλά περισσότερα από αυτά που θα μας δώσουν , τα οποία στην σημερινή συγκυρία είναι κάτι κοντινό στα ψίχουλα, όπως έδιναν καθρεφτάκια κάποτε οι παλιοί αποικιοκράτες στους ιθαγενείς σε Αμερική και Αφρική για να τους πάρουν τελικά τα πάντα: το χρυσό τους, τη γη τους, τον πολιτισμό τους.

Αυτή η διαδικασία δεν γίνεται ξαφνικά μέσα σε μία νύχτα. Σιγά σιγά δίνεις ή σου παίρνουν κομμάτια του τόπου σου και της κοινότητας σου.

Για παράδειγμα έχουμε στον τόπο μας την επένδυση μίας πολυεθνικής από την Ισπανία με Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τις τεράστιες δηλαδή ανεμογεννήτριες που λένε να φυτέψουνε σε διάφορα μέρη σε όλο το νησί. Χωρίς ουσιαστικό όφελος για την τοπική κοινωνία παρά κάποιες λίγες θέσεις φύλακα και χωρίς καμία εγγύηση για το μέλλον των χιλιάδων τόνων από μπετό και χάλυβα μετά το τέλος της επένδυσης σε 20 με 30 χρόνια , πολύς κόσμος στο νησί θεωρεί αυτή την επένδυση ως κάτι καλό για τον τόπο. Απλά και μόνο γιατί πιστεύει πως κάθε επένδυση είναι κάτι καλό, μιας και ανοίγουν οι δουλειές. Είναι σαν να χαίρεσαι γιατί χωρίς να υπάρχει κάποιο πρόβλημα, κατάφερες να γκρεμίσεις το σπίτι σου και έτσι αναγκάζεσαι να το ξαναχτίσεις . Ίσως να μοιάζει τραβηγμένο το παράδειγμα , αλλά έτσι λειτουργεί ο αγαπημένος μας καπιταλισμός και έτσι ανεβαίνουν και τα ΑΕΠ της κάθε χώρας.

Οπότε μιας και αυτή είναι η κυρίαρχη άποψη και αυτό είναι το κυρίαρχο μοντέλο, είναι λογικό μεγάλο κομμάτι του κόσμου να το δέχεται και να το στηρίζει αγνοώντας τις αντιφάσεις του και τις παράπλευρες απώλειες. Κάθε κριτική απέναντι σε αυτή την ψιλοπαράνοια θα την έλεγε κανείς , της Ανάπτυξης να ναι κι ότι να ναι, είναι φυσικό να κατηγορείται ως γραφική, ουτοπική, μη ρεαλιστική, οπισθοδρομική, συντηρητική, ανορθολογική, και πάει λέγοντας. Τον πρώτο και μοναδικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρωπότητας θέλουν να τον έχει η Οικονομική τους Ανάπτυξη, είτε μέσα από την “ελεύθερη” αγορά είτε μέσα από κεντρικούς σχεδιασμούς σε συμβούλια σοφών, είτε με κάποιο υβριδικό μοντέλο όπως συνήθως γίνεται αλλά κανείς τους δεν το παραδέχεται. Τέλος πάντων, πάλι ξεφεύγουμε.


Με την ίδια λογική στην πρώτη ευκαιρία μεγάλο κομμάτι του κόσμου στο νησί θα θεωρήσει την καταπάτηση μίας παραλίας ακόμα και αν συνοδεύεται από το κλείσιμο της,και το χτίσιμο ενός πολυόροφου ξενοδοχείου από μία Χ εταιρία , με οφσορ στον Παναμά λέμε τώρα. , ως “Αξιοποίηση” μιας και έτσι θα μας την πλασάρουν και οι εκάστοτε κυβερνώντες και τα εκάστοτε ΤΑΙΠΕΔ . Θα μπορούν να χτίζουν πάνω στις παραλίες ακριβώς πάνω στο κύμα, να κρύβουν τον ήλιο στην κυριολεξία στους υπόλοιπους κατοίκους που πλέον δε θα μπορούν να πατήσουν σε εκείνο το κομμάτι μιας και θα είναι ιδιωτικής χρήσης, και θα έχει χαθεί ο δημόσιος χαρακτήρας όλων των παραλιών μας που μέχρι σήμερα ας πούμε ότι ισχύει. Το παράδειγμα της Ισπανίας μας επιβεβαιώνει ότι όλα αυτά έγιναν, γίνονται και θα ξαναγίνουν.

Βέβαια επειδή τίποτα δεν λειτουργεί αν κάποιος δεν το βάλει σε λειτουργία, μην περιμένουμε να υπερασπιστούν άλλοι αντί για εμάς τα δημόσια , ή καλύτερα τα Κοινά μας αγαθά, όπως οι παραλίες, οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, οι πλατείες, ολόκληρο το τοπίο του νησιού, το νερό μας, την πολιτισμική μας κληρονομιά, την αγροτική μας κληρονομιά, και πολλά άλλα. Οι όποιες επενδύσεις έρθουν από τα έξω και από τα πάνω, θα έχουν ως κύριο εργαλείο κερδοφορίας τους ακριβώς την εμπορευματοποίηση και την ιδιοποίηση αυτών των Κοινών , που πλέον δε θα είναι Κοινά αλλά Περιφράξεις. Με απλά λόγια , αυτό ακριβώς είναι που θέλει να κάνει το αδηφάγο μας Σύστημα: Να ρουφήξει μέσα του τα όσα ακόμα του αντιστέκονται και δεν έχουν γίνει εμπόρευμα και κεφάλαιο. Εκεί φαίνεται πως είναι και όλη η ουσία : Να μετατρέψουν όσο πιο γρήγορα μπορούν τα άχρηστα χαρτιά και χαρτονομίσματα που έχουν στα χέρια τους και τους άχρηστους παραφουσκωμένους λογαριασμούς τους σε κάτι που πραγματικά έχει αξία και που ακόμα δεν κατέχουν.

Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι αν αφήσουμε ήσυχους τους έξυπνους και πετυχημένους πλούσιους να κάνουν τις δουλειές τους με την ησυχία τους χωρίς να τους ενοχλούν οι κάθε λογής οπισθοδρομικοί ιθαγενείς , το όλο αυτό παραμύθι της Ανάπτυξης και της παραγωγής πλούτου θα δουλέψει , και τότε θα πάρουμε και μεις σειρά για το μερίδιο μας και σιγά σιγά θα γίνουμε αν όχι όλοι , οι περισσότεροι όμως σίγουρα… πλούσιοι. Αυτό βέβαια δεν έχει κανένα ιστορικό προηγούμενο και δεν έχει υπάρξει ούτε μία περίπτωση που να έχει λειτουργήσει όπως ίσως θα το φανταζόταν οι καλοπροαίρετοι υποστηρικτές του, αλλά πολλοί συνεχίζουν να το πιστεύουν , πιθανότατα γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε σε κάτι. Στον Σούπερμαν, τον Αη Βασίλη, στο αόρατο χέρι της αγοράς, στις επαναστατικές πρωτοπορίες, … Αρκεί να πάμε και να ρίξουμε μία ματιά στο ξενοδοχείο Καβείρια ή ότι τέλος πάντων απέμεινε , και θα έχουμε άποψη για ένα ακόμα success story της ανάπτυξης καθώς και το γίνεται όταν τα …φώτα σβήνουν σε μία παράσταση και σε ποιους τελικά φορτώνεται το όλο ρημαγμένο τοπίο .

Σε μικρότερη κλίμακα υπάρχουν πολλά πράγματα που γίνονται γύρω μας και τα ξεπερνάμε, αποφεύγοντας να δεχτούμε το ότι αν συνεχίζουν να μαζεύονται και άλλα ο τόπος μας θα αλλάξει και όχι προς το καλύτερο. Πράγματα για τα οποία ευθυνόμαστε εμείς οι ίδιοι, όπως πχ. η χρήση ΙΧ ακόμα και για μικρές διαδρομές , τα παρκαρίσματα όπου να ναι και όπως να ναι, ο μη σεβασμός των θέσεων αναπήρων και εγκύων, το κλείσιμο στις μπάρες, όλα αυτά τα μικρά πράγματα μαζεύονται και κάνουν τουλάχιστον τη Μύρινα λιγότερο ελκυστική από ότι ήταν πριν…ας πούμε λίγα χρόνια.

Δίπλα στα δικά μας ακολουθεί φυσικά και ο Δήμος , το Επαρχείο, οι Περιφέρειες , τα Υπουργεία μου μέσα, και όποιος άλλος αιρετός και αναίρετος μας “αντιπροσωπεύει”. Για παράδειγμα: Ενώ σε έναν απλό άνθρωπο που θέλει να κτίσει ένα σπίτι ή ένα κατάστημα δεν του επιτρέπουν να φτιάξει ότι θέλει και όπως θέλει, παρά τον υποχρεώνουν να χάσει χρήμα και χρόνο ζητώντας εγκρίσεις από ειδικές επιτροπές για να διατηρηθεί η αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα στο νησί , με περισσή ευκολία σε μεγάλες εταιρίες γίνονται εξαιρέσεις και μάλιστα με τη βούλα , μιας και η νομοθεσία μας βρίσκει πάντα τρόπο να υποστηρίζει την Επιχειρηματικότητα και να σβήνει τα όποια εμπόδια μπουν στο δρόμο της , αρκεί να μιλάμε για “σοβαρές” δουλειές και όχι για ψιλολόγια που προσπαθούν να βγάλουν οι “ιθαγενείς” κάνοντας τη δική τους δουλειά , οι ξεδιάντροποι!

Βλέπεις για παράδειγμα στην είσοδο της πρωτεύουσας του νησιού μας , με το που μπαίνεις στη Μύρινα, ένα χαρακτηριστικό δείγμα νησιωτικής αρχιτεκτονικής , μία μεταλλική κατασκευή με τεράστιες τζαμαρίες και μία υπέροχη επιγραφή “ΑΒ” Βασιλόπουλος. Ακριβώς δίπλα του , όπως και σχεδόν σε όλη τη Μύρινα, έχει κτίρια που …δεν κατάφεραν να περάσουν σε αυτό το επίπεδο ελευθερίας και αναγκάστηκαν οι ιδιοκτήτες τους να τα χτίσουν με κεραμοσκεπές και μικρά κουφώματα, κάτι που ανέβασε το κόστος τους, όπως και σε όλα τα σπίτια που χτίστηκαν ή ανακαινίστηκαν στο νησί εξαιτίας αυτών των περιορισμών. Και φαντάζομαι κανείς δε θα είχε πρόβλημα να το δεχτεί μιας και είναι για το καλό του αστικού μας τοπίου, να είναι η πόλη μας όμορφη δηλαδή , και αν αυτό είναι υποκειμενικό , ας πούμε για να είναι η πόλη μας ομοιόμορφη, ας έχει μία ταυτότητα τέλος πάντων. Κανένα πρόβλημα, αρκεί όλοι να το κάνουμε και να μην υπάρχουν τρανταχτές εξαιρέσεις που σε προκαλούν μιας και είναι πρώτη μούρη στην είσοδο της πόλης.

Και ρωτάς, καλοπροαίρετα ακόμα: Δηλαδή αυτά τα κτίρια , η σιδεροκατασκευή του ΑΒ, καθώς και το κτίριο που ετοιμάζεται απέναντι αυτή η μαύρη μοντέρνα μικρογραφία εμπορικού κέντρου τι σχέση έχουν με την υπόλοιπη Μύρινα και όλα τα κτίρια που κατασκευάστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες μέσα σε αυτήν; Ποιος ο λόγος να κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι τόσες παραχωρήσεις για να διατηρηθεί υποτίθεται ο νησιώτικος χαρακτήρας όταν θα έρθουν 5-6 αλυσίδες και κάποια μεγάλα κεφάλαια από τα ξένα, και θα χτίσουν ότι να ναι, όπου να ναι, όπως να ναι, αρκεί να γίνει η δουλειά τους; Όταν θα έρθουν 2-3 ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και θα χτίσουν ότι θέλουν με όσους ορόφους τους βολεύει πάνω στις παραλίες μας;

Αυτά είναι όμως τα παρατράγουδα της “Ανάπτυξης με όποιο Κόστος”. Πολλοί στο νησί χάρηκαν όταν ήρθαν μεγάλες αλυσίδες ,πιστεύοντας ότι έτσι θα έχουμε πρόσβαση σε φθηνότερα προιόντα και τρόφιμα και θα ανοίξουν θέσεις εργασίας . Η αλήθεια είναι ότι έκλεισαν περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες άνοιξαν, τα κέρδη φεύγουν όλα εκτός νησιού και δεν υπάρχει επένδυση τους σε τοπικό επίπεδο, κοινώς το χρήμα φεύγει από το νησί , κάτι που δυσχεραίνει την τοπική οικονομία .


Τώρα αν χαιρόμαστε που έχουμε πρόσβαση σε πολύ φθηνά τρόφιμα, ας αναλογιστούμε γιατί αυτά ειναι φθηνά και γιατί εμείς δεν έχουμε πρόσβαση σε ποιοτικότερα και θα έχουμε κάνει μία καλή αρχή στην επαναστατικη μας καριέρα. Επίσης όσοι έχουμε πρόσβαση σε φρέσκα τρόφιμα κατευθείαν από τα χωράφια της Λήμνου είτε δικά μας είτε από ανθρώπους που ξέρουμε πως τα καλλιεργούν, ας ευλογάμε την τύχη μας.
Γιατί αλλιώς μας απομένει μόνο το κηνύγι του φθηνού. Αλλά τι να κάνεις ,είπαμε, έτσι λειτουργεί το σημερινό οικονομικό μας σύστημα που αποκαλούμε καπιταλισμό. Δεν ενδιαφέρεται για τοπικές οικονομίες μιας και θέλει η Οικονομία να είναι Μία και Παγκόσμια χωρίς κανένα φραγμό στην κίνηση των εμπορευμάτων και των κερδών. Αν μπορείς καν’ το και συ. Είσαι ελεύθερος.

Υπάρχουν και άλλοι δρόμοι για να ανοίξουν οι δουλειές σε έναν τόπο, και υπάρχουν και άλλοι τρόποι ώστε αυτός να αναπτυχθεί χωρίς να αλλοιωθούν τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά και όλο αυτό να γίνει προς όφελος όλης της κοινότητας των ανθρώπων που ζούνε σε αυτό το μέρος. Ακόμα και σε αυτό το χρηματικά στείρο περιβάλλον όπου οι τράπεζες δε δανείζουν σε κανέναν εκτός και αν αυτός είναι τόσο πλούσιος που δεν έχει ανάγκη το δάνειο, αλλά αφού του το δίνουνε γιατί να βάζει χέρι στα έτοιμα;
Χρειάζεται συνεργασία, και ακόμα καλύτερα συνεταιρισμούς. Όχι όπως τους παλιούς κλασσικούς με τα προεδρεία. Συμμετοχικούς. Χρειάζεται να διεκδικήσουμε τον τόπο μας . Ξανά. Να μην τον θεωρούμε αυτονόητα δικό μας . Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…



Ούτε καν κομπάρσοι; του Παντελή Κελεσίδη

Ζούμε σίγουρα σε τόπο και χρόνο που γράφεται ιστορία. Τόση ιστορία που δεν μπορούμε να τη διαχειριστούμε, ούτε ως χώρα ούτε ως απλοί άνθρωποι. Δεν προλαβαίνουμε να αναλύσουμε μέσα στο κεφάλι μας την όλη κατάσταση και η όλη αυτή αμηχανία έχει δώσει έδαφος σε πολλές γραφικότητες μερικές από τις οποίες είναι και επικίνδυνες. Γράφεται ιστορία λοιπόν, αλλά για να μην κοροϊδευόμαστε, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι σε καμία περίπτωση δεν γράφεται από εμάς τους πολλούς. Γράφεται ιστορία από τις διαμάχες μεταξύ εξουσιαστικών ομάδων και δικτύων, οι οποίες όπως και όλοι μας , προσπαθούν να προσαρμοστούν στις καινούριες συνθήκες , και το κάνουν με τον τρόπο που ξέρουν καλύτερα: την επιβολή.

Βέβαια τόση ωμότητα δεν μπορεί και δεν είναι αποδοτική στις μέρες μας και στους τόπους μας, και αν ήθελαν καλύτερα αποτελέσματα θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί και να κρατάνε τα όποια προσχήματα. Το ότι αναγκάστηκαν να αποκαλυφθούν τα τελευταία χρόνια (και να ξεγυμνωθούν τις τελευταίες μέρες) δεν μπορεί παρά να είναι δείγμα και δικής τους αμηχανίας εώς και φόβου , για απώλεια των προνομίων τους. Εννοείται πως αν αυτοί είναι μία φορά φοβισμένοι και αμήχανοι, εμείς θα έπρεπε να είμαστε χεσμένοι επάνω μας, γιατί αν για αυτούς είναι παρά ένα παιχνίδι προνομίων, για τους πολλούς εμάς δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου.

Παρόλα αυτά, πριν λίγες μόνο μέρες , για να μη ξεχνιόμαστε γιατί η λήθη είναι κακό πράγμα, σε πάει μακρυά από την αλήθεια και σε κάνει ηλίθιο , με κλειστές τράπεζες και αδυναμία πρόσβασης στην “περιουσία” μας, σε ένα ομολογουμένως και περιτέχνως ασαφές ερώτημα που μας κάλεσαν να ψηφίσουμε , δε διστάσαμε να το αποσαφηνίσουμε στην πράξη, και να δείξουμε ότι υπάρχουν και σοβαρότερα πράγματα από το χρήμα τους. Λογικά οι ολίγοι θα σκέφτηκαν πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να σε κρατάνε μακρυά από το χρήμα, νομίζοντας πως είμαστε σαν τα μούτρα τους , και για να το πω και πιο λαϊκά , “κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια”.

Μιας και όλοι φαίνεται πως έχουν και από μία ερμηνεία για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, γιατί να μην έχω και γω την δικιά μου; Το ΟΧΙ ήταν όχι στα φράγκα τους , όχι στο Χρήμα και το Χρεός ως Ιερά και Απαράβατα. Ήταν ένα ΟΧΙ στις απειλές τους και μία ξεκάθαρη δήλωση ότι δεν αναγνωρίζουμε την αποπληρωμή αυτού του χρέους ως θεϊκή εντολή. Αυτή ήταν και η μόνη μας συμμετοχή στην ιστορία που γράφεται αυτές τις μέρες μας σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Μία στιγμιαία πράξη θάρρους που αν σκεφτούμε “συνετά” μπορεί και να την αποκηρύξουμε. Μία απόφαση που δεν την περίμενε από ότι φαίνεται κανείς ,ούτε οι έξω αλλά ούτε και οι μέσα εξουσίες μας. Για να είμαστε ειλικρινείς πρέπει να παραδεχτούμε πως σε καμία εξουσία ακόμα και αν αυτή θα ήθελε να λέγεται αριστερή, δεν αρέσουν οι “ατίθασες και ακαλλιέργητες μάζες”. Για αυτό και βλέπουμε τις εξελίξεις που βλέπουμε. Ουσιαστικά μας το είπαν κατάμουτρα “ δεν μας νοιάζει τι αποφασίσατε και κακώς ζητήθηκε η γνώμη σας”

Μετά από την εθνική μας ανάταση λοιπόν , ήρθε το σοκ για όσους τουλάχιστον νόμιζαν πως όλο αυτό το σοβαροφανές οικοδόμημα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως και να είναι μία απλή οικονομική μαφία με οση ωμότητα αυτό συνεπάγεται. Οπότε μετά από αυτό το χτύπημα και την ουσιαστική απαίτηση υποταγής, όσοι δεν είχαν πρόβλημα να θυσιάσουν ή να υποβαθμίσουν την αξιοπρέπεια τους, τις όποιες δημοκρατικές ελευθερίες τους για χάρη της συμμόρφωσης στις οδηγίες των πιο δυνατών, κάναν αυτό που κάνει κάθε δούλος που δε σέβεται τον εαυτό του: κατηγορεί τους άλλους καταπιεσμένους πως αυτοί ευθύνονται που θύμωσε ο αφέντης.

Δεν είμαστε όμως όλοι έτσι. Από ότι φαίνεται οι περισσότεροι είμαστε αλλιώς. Και αν τις τελευταίες μέρες ακούγεται μόνο ο λόγος των “συνετών” είναι γιατί το εγχώριο σύστημα πλέον θα παίζει μόνο αυτούς. Το ίδιο σύστημα που μας έκανε να νομίζουμε πως όλη η χώρα στηρίζεται στα δύο μεγάλα κόμματα του Παπανδρέου και του Καραμανλή – Σαμαρά, τώρα μαζί με τους καινούριους του φίλους στη σημερινή κυβέρνηση προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν υπήρχε εναλλακτική, ή ακόμα καλύτερα δε θα υπάρξει ποτέ εναλλακτική γιατί η άλλη πλευρά είναι πιο δυνατή και το μόνο που ίσως καταφέρουμε αν είμαστε τυχεροί είναι κάποιες μικρές ρωγμές στο σύστημα. Παίζει να είναι και από τα τελευταία παραμύθια του συστήματος και ελπίζω αν και η ελπίδα είναι κακό πράγμα, πως με τόση κακής ποιότητας αλλά μεγάλης ποσότητας προπαγάνδα που έχουμε υποστεί όλοι μας τον τελευταίο καιρό, έχουμε αποκτήσει μια κάποια ανοσία στις μαλακίες.

Η ζωή λένε κάποιοι είναι μία παράσταση. Κάποιοι λίγοι είναι οι πρωταγωνιστές και γύρω τους μπουλούκια οι κομπάρσοι να κάνουν όλα τα χαμαλίκια και να αμείβονται με τα ψίχουλα που περισσεύουν. Αυτή είναι η συνετή ζωή που θέλουν να κάνουμε. Αλλιώς δε θα παίξουμε καθόλου στο έργο. Αυτή είναι η απειλή : Εκτός συστήματος, ούτε καν κομπάρσοι. Δε θα τους βγει σε καλό γιατί εκτός συστήματος δεν παύει φυσικά να υπάρχει ζωή, και ίσως είναι καιρός να φτιάξουμε καινούριες δικές μας παραστάσεις με πρωταγωνιστές όλους μας.

Παντελής Κελεσίδης

EMPTY-STAGE-2


Ο Παγκόσμιος Κιμάς και οι Άλλοι.

Ο Παγκόσμιος Κιμάς και οι Άλλοι

Από ότι ακούγεται, ζούμε σε έναν νέο θαυμαστό και παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Αυτό από μόνο του δε θα  έπρεπε να είναι κάτι κακό. Για να είμαστε όμως λίγο πιο συγκεκριμένοι το μόνο που τείνει να παγκοσμιοποιηθεί, είναι η επιβολή της οικονομίας του χρήματος. Και για να γίνει αυτό απαιτείται μία  …ομογενοποίηση.  Μία σύγκλιση των αναγκών μας και των επιθυμιών μας, ώστε να υπάρχει μία παγκόσμια ομοιομορφία. Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται γιατί απλά η ζωή ευνοεί την ποικιλία και τη διαφορετικότητα. Παρ´όλα αυτά η αλήθεια είναι ότι ένα τουλάχιστον ένα  πέρασμα από την παγκόσμια κιμαδομηχανή έχουμε όλοι μας περάσει. Σιγά σιγά γινόμαστε πιο όμοιοι , χάνοντας τον πλούτο των πολλών και ποικίλων ιδιαίτερων πολιτιστικών μας καταβολών.

Η σημερινή πάντως χρηματιστηριακή οικονομία έχει την τάση να συγκεντρώνει όλο και περισσότερη δύναμη, σε όλο και λιγότερους ανθρώπους και τις εταιρίες τους. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει αυτή η ελάχιστη μειοψηφία να συνεχίσει να κάνει κουμάντο, είναι να μπορεί να προβλέπει τη συμπεριφορά όλων των ανθρώπων, μετατρέποντας τους σε καταναλωτές  με αντίστοιχη εμπορευματοποίηση σχεδόν όλων των τομέων της ζωής τους.

Ακόμα και αν το μοντέλο της οικονομίας που πάει να μας επιβληθεί στηριζόταν σε άλλες αξίες και είχε άλλα χαρακτηριστικά και δεν ήταν αυτό το απάνθρωπο και απρόσωπο οικονομικό τέρας που κυριαρχεί , ακόμα και αν μιλούσαμε για μία καλή για τα δικά μας κριτήρια, ομογενοποίηση, και πάλι θα έπρεπε να την αμφισβητούμε.

Ομοιόμορφα πετυχημένοι

Και αφού μιλάμε για παγκόσμια αγορά, είναι φυσικό να μιλάμε και για το προφίλ του παγκόσμιου καταναλωτή, χωρίς γεωγραφικούς και πολιτισμικούς περιορισμούς.

Γιατί μία τέτοια χρηματική αγοραία οικονομία, βασίζεται στη συγκέντρωση και όχι στη διανομή. Στη μεγέθυνση και όχι στην ανάπτυξη, όσο και αν την ευαγγελίζεται, δε μπορεί να λειτουργήσει με όρους τοπικούς , γιατί το κεφάλαιο είναι πλέον παγκόσμια απλωμένο και παράλληλα ολιγαρχικά συγκεντρωμένο. Δε θέλει την ποικιλότητα που κάνει τον κάθε τόπο και τους ανθρώπους του  μοναδικό, γιατί έτσι θα ήταν απρόβλεπτος. Και ένας απρόβλεπτος καταναλωτής δε βολεύει σε τίποτα ένα τέτοιο σύστημα. Για να είμαστε πιο αποδοτικοί σε αυτή την οικονομία τους θα πρέπει να είμαστε πιο πιο προβλέψιμοι, άρα πιο όμοιοι. Αυτό γίνεται πλέον ευκολότερα είτε μέσα από τις διαφημίσεις , είτε έμμεσα μέσα από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, χτίζοντας μία και κοινή “ιδανική” εικόνα για το πως πρέπει να είναι , κατά τη γνώμη τους μα και την προτροπή τους , ο μοντέρνος , επιτυχημένος καταναλωτής – άνθρωπος.

Μάζα εναντίον μάζας

Για να αποδώσει η οικονομία μας , θέλει στα σίγουρα μία μαζική παραγωγή για μία αντίστοιχα μαζική κατανάλωση. Για να είναι ένα προϊόν ανταγωνιστικό πρέπει να παράγεται όσο πιο μαζικά και πιο γρήγορα γίνεται και από την άλλη , οι καταναλωτές θα πρέπει να είναι έτοιμοι να πιστέψουν πως …ναι! Αυτό είναι που χρειάζονται.

Μεγάλες μονάδες παραγωγής από τη μία, όσο το δυνατόν πιο αυτοματοποιημένες και  εξοπλισμένες , με όσο το δυνατόν λιγότερο και ταυτόχρονα χαμηλόμισθο προσωπικό, ώστε να παραμένει το κόστος παραγωγής χαμηλό.

Από την άλλη μία όσο γίνεται πιο “συμπαγής” και ομοιόμορφη μάζα καταναλωτών πρόθυμη να ακολουθήσει τις διαφημιστικές οδηγίες και να αναζητήσει το άπιαστο: το φθηνότερο που είναι ταυτόχρονα και το καλύτερο. Είναι αλήθεια. Το είπε και η τηλεόραση.

Η παραγωγική διαδικασία στηρίζεται πλέον σε εργαζόμενους τόσο εξειδικευμένους που ουσιαστικά είναι αναλώσιμοι μιας και η επαναλαμβανόμενη μονότονη εργασία τους, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια εξέλιξης και απόκτησης πολύτιμης εμπειρίας. Έτσι, είτε δουλεύεις σε ένα εργοστάσιο στην Κίνα, είτε ντελιβεράς στην Αθήνα, νιώθεις πάνω κάτω το ίδιο …μαλάκας. Και φυσικά αναλώσιμος, τόσο ώστε να δείχνεις απέραντη ευγνωμοσύνη που σου έδωσαν αυτή τη μία την οποιαδήποτε δουλειά και έχεις αποφύγει τα χειρότερα.

Αυτή είναι η ομογενοποίηση του εργαζόμενου, που κάνει τον άνθρωπο να αποσυνδέεται από τον τόπο του και να αναζητά εργασία οπουδήποτε απλά για να καταφέρει να καλύψει βασικές βιολογικές και κοινωνικές του ανάγκες. Και ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει για αυτό;

Από την άλλη μεριά του μηχανισμού είναι οι καταναλωτές. Για να μην μπερδευόμαστε άδικα , είναι περίπου οι ίδιοι, αυτοί οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι που προαναφέραμε, οι οποίοι σε αυτό τον τομέα της ζωής τους, όταν δηλαδή σχολάνε από τη δουλειά τους , οφείλουν να καταναλώνουν ώστε να συντηρούν το σύστημα που τους συντηρεί.

Μόνο έτσι, με μια διαρκή σπατάλη λειτουργεί όλο αυτό. Σπατάλη πόρων, ανθρώπων, χρόνου και ονείρων. Όλοι οφείλουμε να τρέχουμε και αυτό αρκεί για να μας κάνει πιο νευρικούς, πιο μετρήσιμους και προβλέψιμους , πιο …μηχανές από όσο η ανθρώπινη φύση μας θα άντεχε.

Φυσικά και δε γίναμε και ούτε θα γίνουμε όλοι “κιμάς”. Γιατί όλα όσα προαναφέραμε έχουν γίνει αντιληπτά από μία σεβαστή μερίδα ανθρώπων, και αναπόφευκτα υπάρχει αντίσταση . Αντίσταση νοητική και όχι μόνο.

Βολική αντίδραση

Σε αυτή την επίθεση στο οικείο μας “Τοπικό” δε θα μπορούσαμε να αποφύγουμε την τυφλή αντίδραση, αυτή που σε κάνει να περιχαρακώνεσαι στα τελευταία οχυρά: της πατρίδας , του έθνους  , της φυλής, της θρησκείας, (της ιδεολογίας;) . Να βλέπεις καχύποπτα τον διαφορετικό σου γείτονα, ενώ διατυμπανίζεις πως πολεμάς για τη διατήρηση της δικής σου διαφορετικότητας. Να επιθυμείς την καταστροφή και την εξαφάνιση των διαφορετικών μέσα στη χώρα σου όσο και ολόκληρων λαών που τολμάν να συνορεύουν με τα “άγια χώματα της πατρίδας σου”. Και όλο αυτό ισχυριζόμενη πως αμύνεσαι να μην εξαφανιστεί δική σου συμβολή στο παγκόσμιο πολιτιστικό υφαντό.

Με ένα περίεργο αλλά όχι ανεξήγητο τρόπο, κάποιοι μπορούν να αντιστέκονται στην ομογενοποίηση τους, και να απαιτούν το δικαίωμα τους στην διαφορετικότητα, αλλά δεν δέχονται και όσο μπορούν δεν επιτρέπουν κάτι αντίστοιχο στους άλλους , είτε μιλάμε για λαούς είτε για φυλές είτε για ομάδες ανθρώπων. Μόνο το δικό τους διαφορετικό αξίζει.

Ουσιαστικά δεν τους ενοχλεί η ομογενοποίηση, η επιβολή ενός και μόνο μοντέλου, απλά τσατίζονται γιατί αυτό δεν είναι το δικό τους ορθό …δόγμα.

Τυχαίο; παράδειγμα: πολλοί Έλληνες  αντιδρούν έντονα στην παγκοσμιοποίηση και την “νέα τάξη πραγμάτων” και αναγάγουν όλο αυτό το παγκόσμιο οικονομικό κυρίως σκηνικό ως μία υπόγεια επίθεση στον ελληνισμό. Είναι και αυτός ένας τρόπος. Διαστρεβλώνεις ή και ξεχειλώνεις ότι δεν καταλαβαίνεις ώστε αυτό να συναντιέται με τα συνθήματα και τις φωνές σου. Για όλα φταίνε οι σιωνιστές, οι ανθέλληνες, οι εβραίοι τραπεζίτες  και οι αναρχοσυμμορίτες, οι οποίοι ακολουθούν ένα μάλλον πανάρχαιο σχέδιο εξαφάνισης του ελληνικού στοιχείου από προσώπου γης.

Αυτή η στάση είναι αντιδραστική , είναι προβλέψιμη και κατά συνέπεια αναποτελεσματική απέναντι στην πραγματική επέλαση της παγκόσμιας οικονομίας σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Αν ήταν μία στάση μία μικρής ομάδας συμπατριωτών μας, ίσως και όλο αυτό να ήταν διασκεδαστικό, αλλά δυστυχώς το κοινό είναι πλέον πολύ μεγάλο γιατί το σενάριο είναι πιασάρικο..

Στην πράξη, δεν αντιστέκεται στην επερχόμενη ομογενοποίηση που μας επιβάλει η σημερινή παγκόσμια χρηματοοικονομία, αλλά απλά αντιδρά νηπιακά, γιατί πιστεύει ότι το δικό του μοντέλο έπρεπε να κυριαρχεί αντί αυτού. Δε διαφωνεί στην ίδια την έννοια της ομογενοποίησης και της κυριαρχίας ενός και μόνο μοντέλου, μίας φυλής, μίας ιδέας έναντι των άλλων. Απλά τσατίζεται γιατί αυτή η Μία δεν είναι η Δική του.

Σκέψου

Υπάρχει όμως και μία άλλη πιο κριτική στάση απέναντι στην παγκοσμιοποίηση. Μπορούμε να λέμε όχι στην τυποποίηση και την ομοιομορφοποίηση , να απαιτούμε το δικαίωμα μας στην διαφορετικότητα και συνάμα να καταλαβαίνουμε πως για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να ανεχτούμε και να  συνεργαστούμε με όλους τους “διαφορετικούς”.

Αν νομίζουμε πως οι άλλοι είναι κατώτεροι , ανίκανοι και δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο,τότε πως  αξιώνουμε να αναγνωριστούμε εμείς ως άξιοι της καταγραφής μας στη λίστα των ελεύθερων και ξεχωριστών; Για να απαιτείς σεβασμό στα ήθη σου, τη θρησκεία σου, τα έθιμα σου , και στην τελική στον ίδιο σου τον πολιτισμό (τουλάχιστον όπως τον φαντασιώνεσαι) θα πρέπει με τη σειρά σου να δείχνεις τον αντίστοιχο σεβασμό σε όλους τους υπόλοιπους “άλλους”.

Αν θεωρείς πως υπάρχουν ανθρώπινα όντα κατώτερα από σένα, εξαιτίας απλώς του χρώματος τους, ή της καταγωγής του, γιατί διαμαρτύρεσαι όταν κάποιος άλλος έχει μία παρόμοια θεώρηση του κόσμου, αλλά αυτή τη φορά με εσένα από κάτω;

Αν δεν αμφισβητήσουμε την ίδια τη θεωρία του κυρίαρχου και του ανώτερου στο σύνολο της τότε απλά παίζουμε στο παιχνίδι τους. Ένα παιχνίδι για δύναμη και επιβολή προσπαθώντας συνεχώς να υποβιβάζουμε τους άλλους . Αυτό το κάνουν και οι άλλοι, ενώ κάποιοι ολίγοι βλέπουν από τις κερκίδες το θέαμα χαμογελώντας. Και συνεχώς θα υπάρχει σε όλες τις πλευρές μία αντίδραση και μία πίεση τέτοια που δε θα μας αφήνει να δούμε τίποτα παραπέρα. Έτσι, δε θα καταλάβουμε ποτέ την πιο μεγάλη εικόνα του όλου παιχνιδιού.

Εάν είμαστε διαρκώς εγκλωβισμένοι σε μία τέτοια κοκορομαχία, δε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε, να μάθουμε , να εξελιχθούμε και στην τελική να ευημερήσουμε όπως και αν ορίζουμε οι ίδιοι την ευημερία μας.

Εμείς είμαστε οι άλλοι

Έτσι δε θα μπορέσουμε να πάρουμε την ευθύνη της πορείας μας και της ιστορίας μας. Τις συνεχόμενες αποτυχίες των κοινοτήτων μας και της κοινωνίας μας, θα τις χρεώνουμε συνεχώς στους… άλλους.

Με τέτοιες αντιλήψεις , σίγουρα το παιχνίδι είναι χαμένο.

Ναι , πιθανότατα και υπάρχουν κάποιοι που θα ήθελαν να επιβάλουν το ένα και δικό τους μοντέλο, την οικονομία τους, και την όλη κοσμοθεωρία τους, όχι για άλλον λόγο αλλά γιατί απλά σε αυτό το μοντέλο αυτοί είναι από πάνω.

Και αυτοί οι λίγοι  αν τελικά συμφωνήσουμε πως υπάρχουν και έχουν επίγνωση του ρόλου τους, λογικά θα γελάνε τα χάλια μας, που αδυνατούμε δούμε το αυτονόητο: Είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν.

Και όμως προτιμάμε να αυτοδιαιρούμαστε και να βασιλευόμαστε.

Μόνη δημιουργική αντίσταση απέναντι στη μηχανή του κιμά της επονομαζόμενης νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων , είναι η καθαρή κριτική σκέψη και η υπεύθυνη στάση.

Αν συνεχώς διαμαρτυρόμαστε επειδή θέλουν να μας επιβάλλουν τους τρόπους τους, οφείλουμε να υπερασπιστούμε τους δικούς μας τρόπους. Να τους τιμήσουμε με την υπευθυνότητα μας. Μόνο αναλαμβάνοντας την ευθύνη των πράξεων μας μπορούμε να χτίζουμε τα δικά μας  όρια, τα δικά μας ήθη και έθιμα και να ορίζουμε την ίδια μας τη λειτουργία τόσο ως άτομα όσο και ως κοινότητες.

Μόνο οι υπεύθυνοι γίνονται αυτόνομοι, φτιάχνουν δηλαδή οι ίδιοι τους νόμους τους και μπορούν να απαιτούν την κατάργηση κάθε από τα πάνω επιβολής, κάθε δηλαδή ετερονομίας.

Να αντισταθούμε αποφασιστικά σε κάθε μορφή καταπίεσης και συμμόρφωσης ως προς τα παγκόσμια πρότυπα , όχι μόνο απέναντι σε μας αλλά απέναντι σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε κοινότητα που παλεύουν να κρατήσουν τις ιδιαιτερότητες τους.

Κελεσίδης Παντελής

 


Ο δικός μας νέος κόσμος…

Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση, και ειδικότερα βέβαια για μας, η ελληνική εκδοχή της, φαίνεται πως ήρθαν να μας προετοιμάσουν, για έναν “νέο θαυμαστό κόσμο”. Έναν κόσμο σκλάβων. Οικονομικών σκλάβων. Θα χρωστάμε  κυριολεκτικά την ύπαρξη μας σε μεγάλες πολυεθνικές, σε επενδυτικούς “οίκους” του εξωτερικού, σε “οίκους” αξιολόγησης και φυσικά …στις τράπεζες που φαίνεται πως είναι ο ελέω θεού; μεσάζοντας ανάμεσα στους λίγους που τα χουνε και στους πολλούς που τα ζητάνε.

Φυσικά  και υπάρχουνε άνθρωποι, κύκλοι, ομάδες και συμφέροντα που σπρώχνουν όσο μπορούν προς αυτή την κατέυθυνση, γιατί πολύ απλά έχουν πολλά να κερδίσουν. Και αυτή είναι η δουλειά τους. Το κέρδος. Δε μοιάζει χρήσιμο πάντως να αναλώσουμε την οργή μας στην αντιπαράθεση με τα “μεγάλα συμφέροντα”. Αυτοί, κάνουν τη δουλειά τους. Είναι στον δικό τους κόσμο και φαντάζονται πως παίζουν μονόπολυ πάνω στις πλάτες ανυποψίαστων. Ας κοιτάξουμε και μεις τις δικές μας ευθύνες ας κοιτάξουμε και μεις οι πολλοί και απλοί άνθρωποι, τι μπορούμε να κάνουμε, ας απαγκιστρωθούμε από τα ψεύτικα όνειρα των τηλεοράσεων και τις φανταχτερές βιτρίνες, ας κοιτάξουμε περισσότερο την ουσία  και όχι το λαμπερό περιτύλιγμα.

Δεν είμαστε άχρηστοι χωρίς χρήματα. Άχρηστα είναι τα χρήματα , χωρίς εμάς.

Υπάρχουν όμως πολλοί κόσμοι, τόσοι όσες και οι επιλογές μας. Και όπως υπάρχει αυτός ο άσχημος, κενός και στείρος κόσμος των εμπορευμάτων και των επιτοκίων, (για τον οποίο ευθυνόμαστε και μεις….)  υπάρχουν κόσμοι πιο όμορφοι που περιμένουν απλά να τους διαλέξουμε και να τους επιδιώξουμε. Μερικοί μάλιστα υπάρχουν ήδη παράλληλα ή και υπόγεια!

Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ! και στη χώρα μας, μια και υπάρχουν άνθρωποι, συλλογικότητες και δίκτυα ανθρώπων, που πιστεύουν η δυνάμη που κινεί τον πλανήτη δεν είναι το κερδος και η ελεύθερη αγορά, αλλά…η αγάπη!  Άνθρωποι που πιστέυουν πως μπορούμε να ζήσουμε πολύ καλύτερα με πολύ λιγότερα πράγματα! Πως μπορούμε να φτιάξουμε σχεδόν ότι χρειαζόμαστε, είτε μόνοι μας, είτε με τη βοήθεια φίλων μας, και δε χρειάζεται όλα να έχουν τιμή. Πως είμαστε κομμάτι της φύσης και οφείλουμε να τη σεβόμαστε, όπως (οφείλουμε να) σεβόμαστε και τον εαυτό μας, να μην τη φαρμακώνουμε και να μην την εκμεταλλευόμαστε κυνηγώντας μόνο …το κέρδος, το κέρδος, το κέρδος, …. Πως δεν είμαστε άχρηστοι χωρίς τα χρήματα τους, ούτε και άνεργοι χωρίς τις δουλειές τους. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα βοηθώντας ο ένας τον άλλον, και δε χρειάζεται να είμαστε “ανταγωνιστικοί” και “παραγωγικοί” για να είμαστε πετυχημένοι.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα, και ευτυχώς, ήδη γίνονται πολλά πράγματα. Ο δικός μας νέος κόσμος είναι ήδη εδώ και βάζει χοντρό στοίχημα για το κοντινό μέλλον, πως μπορεί να γίνει το νέο μοντέλο που θα υποσκελίσει το παλιό, όχι αντιδρώντας και φωνάζοντας  αλλά …δημιουργώντας.

Τέτοιες ομάδες ανθρώπων, υπάρχουν και εδώ και δεκαετίες στο εξωτερικό, ενώ τα τελευταία χρόνια αυξάνονται (σαν τα κουνέλια!) και στη χώρα μας. Δεκάδες ομάδες ανθρώπων, δικτυώνονται και αλληλοβοηθούνται.

Με τι περίπου καταγίνονται αυτοί οι…γραφικοί; Μα φυσικά, με πολλά και διάφορα, τόσα που με δυσκολία ομαδοποιούνται και καταγράφονται. Κάθε δράση θέλει πολλές σελίδες παρουσίασης, για αυτό και τις παρουσίαζουμε εδώ απλώς επιγραμματικά( για περισσότερες πληροφορίες, υπάρχει πάντα το διαδίκτυο!)

  • Δίκαιο και ηθικό εμπόριο , όταν μας νοιάζει, πως παράγεται αυτό που καταναλώνουμε, αν πληρώνεται αξιοπρεπώς αυτός που το παρήγαγε, πόσα χιλιόμετρα έκανε το προιόν για να φτάσει στην πόρτα μας, …
  • Αχρήματη οικονομία (δίκτυα ανταλλαγής αγαθων και υπηρεσιών- Τράπεζες χρόνου- κοινωνικά νομίσματα ) βασισμένη στον άνθρωπο , στην αλληλεγγύη, την εμπιστοσύνη, τη διάθεση για προσφορά, και άλλα περίεργα που δεν μπορεί να καταλάβει η κλασική τραπεζοπιστωτική μας οικονομία
  • Οικολογική Γεωργία: Βιολογική καλλιέργεια, permaculture, φυσική καλλιέργεια και άλλες ήπιες μορφές καλλιέργειας, που σέβονται τη γή , και τον άνθρωπο.
  • Αστική αυτάρκεια: περιβόλια μέσα στις πόλεις, σε ταράτσες, μπαλκόνια, πλατείες, είτε αυτόνομες ενέργειες, είτε και σε συνεργάσια με δημοτικές αρχές
  • Φυσική δόμηση . Σπίτια από λάσπη, από COB, από άχυρο, από χώμα, και άλλα απλά φυσικά υλικά, που με …λίγη βοήθεια από τους φίλους, μπορούν να γίνουν γρήγορα και διασκεδαστικά
  • Τράπεζες και ανταλλακτήρια σπόρων δίκτυα ανταλλαγής σπόρων, γιατί όταν κρατάς το σπόρο σου, κρατάς το μέλλον σου, στα χέρια σου!
  • Χαριστικά παζάρια, όπου χαρίζουμε ότι πλέον δε χρειαζόμαστε, και βρίσκουμε κάτι που δε χρειάζεται πλέον κάποιος άλλος
  • Κοινωνικά παντοπωλεία Σε περισσότερες από 20 ελληνικές πόλεις λειτουργούν κοινωνικά παντοπωλεία. Χιλιάδες οικογένειες, άνεργοι και ηλικιωμένοι σιτίζονται απ’ αυτά.Εκεί προσφέρονται αγαθά από ιδιώτες, κοινωνικούς φορείς, ακόμη κι από σουπερμάρκετ και γίνονται κάθε είδους ανταλλαγές.
  • Πολιτιστικό ακτιβισμό , ανοικτές , εώς και δωρεάν πολιτιστικές εκδηλώσεις σε ελευθερους χώρους, εργαστήρια , μαθήματα, ….
  • Δίκτυα παραγωγού καταναλωτή, όπου παρακάμπτονται οι μεσάζοντες,και υπάρχει άμεση ανθρώπινη επαφή και εμπιστοσύνη
  • Ανοιχτό λογισμικό
  • …. (και πολλά άλλα που μας ξέφυγαν!)

Αυτό το ετερόκλητο κίνημα μέρα με τη μέρα μεγαλώνει. Χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς κεντρικό σχέδιο δράσης, χωρίς πολλή φασαρία, μικρές και μεγάλες ομάδες ανθρώπων βλέπουν πως πέρα από τις όποιες διαφωνίες, υπάρχουν πολλά ζητούμενα στα οποία συγκλίνουν τα θέλω μας, και πολλοί κοινοι πιθανοί στόχοι.

Ο σημερινός κόσμος μοιάζει σάπιος και στείρος,  και δείχνει έντονα σημάδια παρακμής και αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Αν συμφωνούμε σε αυτό οφείλουμε να προσπαθήσούμε ώστε να γίνει πιο όμορφος. Το πως θα το κάνουμε αυτό  είναι άλλο θέμα και ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική οπτική και διαφορετικά κριτήρια αυτής της ομορφιάς .Ας μείνουμε σε αυτά που μας ενώνου που συνήθως είναι περισσότερα από αυτά που μας διχάζουν και μας χωρίζουν.

Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ, ένας κόσμος δημιουργικής αντίστασης, και περιμένει να τον δουμε, να τον αφουγκραστούμε να τον κρίνουμε πάνω από όλα, και αν συμφωνούμε, να τον στηρίξουμε και να τον ακολουθήσουμε , ώστε ο κόσμος των παιδιών μας, να μην είναι ένας κόσμος οικονομικών σκλάβων, αλλά ένας κόσμος αγάπης και αλληλεγγύης, ανάμεσα σε ελεύθερους και ισότιμους ανθρώπους.


*Το έγραψα το 2011. Δεν άλλαξαν και πολλά αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι ο δικός μας «νέος κόσμος» μεγαλώνει. Και αρχίζει να κάνει τα δικά του πατήματα!


Προεκλογικές Θέσεις και Απαντήσεις

Προεκλογικές συνεντεύξεις στα τοπικά μέσα ενημέρωσης της Λήμνου.

-Στο Λημνιακό Λόγο

-Στη Λημνιακή Φωνή

 


Αντέχουμε Άλλη Ανάπτυξη; του Παντελή Κελεσίδη

Με το που γεννιέται ένας άνθρωπος αρχίζει και η ανάπτυξη του. Αρχίζει να μεγαλώνει και αν όλα πάνε καλά μέσα σε δεκαπέντε περίπου χρόνια  έχει γίνει καμιά εικοσαριά φορές πιο μεγάλος. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι αν δε σταματούσε αυτού του είδους  η ανάπτυξη και συνεχίζαμε να μεγαλώνουμε σωματικά με τους ίδιους ρυθμούς το σώμα απλά θα έφτανε σε ένα σημείο που θα …έσκαγε σαν φούσκα. Οπότε λοιπόν η μεγέθυνση μας, μέσω της σοφίας της φυσικής επιλογής, κάποια στιγμή σταματάει ώστε να είμαστε λίγο πολύ προσαρμοσμένοι  στο περιβάλλον μας. Η ανάπτυξη μας πλέον γίνεται σε διανοητικό επίπεδο. Αναπτυσσόμαστε μέχρι να πεθάνουμε καλλιεργώντας τις δεξιότητες μας, μαθαίνοντας καινούρια πράγματα, διαβάζοντας καινούρια βιβλία, κ.α.π.

Αν κοιτάξουμε λίγο με αυτή τη λογική και την ανάπτυξη των  κοινωνιών μας όπως τουλάχιστον  την φαντασιωνόμαστε, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως είμαστε κολλημένοι στο στάδιο της μεγέθυνσης. Θέλουμε όλα τα πράγματα να γίνονται περισσότερα, μεγαλύτερα, γρηγορότερα. Περισσότερα εργοστάσια που θα φτιάχνουν περισσότερα άχρηστα συνήθως αντικείμενα, για όλο και περισσότερους καταναλωτές που αποδέχονται καθημερινά όλο και περισσότερες φανταστικές ανάγκες που εμφυτεύονται έντεχνα στον εγκέφαλο από πρωτοπόρους στο χώρο του μάρκετινγκ που ψάχνουν πάντα αυτό το …κάτι παραπάνω για να κερδίσουν το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς.

Αυτή είναι η ρημάδα η Ανάπτυξη που υπηρετούμε στις μέρες μας. Μία ασταμάτητη μεγέθυνση. Μεγαλύτερα ΑΕΠ, μεγαλύτερες παραγωγές, μεγαλύτεροι μισθοί, και άλλοι ευσεβείς πόθοι, γίνονται ουσιαστικά το καρότο που κυνηγάμε αλλά ποτέ δεν πιάνουμε εμείς οι απλοί άνθρωποι, γιατί η αλήθεια είναι πως απλά κάνουμε μάγκες κάποιους ελάχιστους  που ξέρουν να κρατάνε το καρότο μακρυά μας, και μετατρέπουν με τρόπο σχεδόν μεταφυσικό , το δικό μας  τρέξιμο σε δικό τους πλούτο.

Ο πλανήτης μας εδώ και καιρό μας έχει δείξει τα όρια του. Δεν έχει ούτε άπειρο χώρο, ούτε άπειρους πόρους. Αν συνεχίζουμε την “ανάπτυξη” μας με τέτοιο επεκτατικό τρόπο, απλά θα εκραγούμε. Είναι μάλλον καιρός να πάρουμε τις ευθύνες της ενηλικίωσης μας , να σταματήσουμε τη μεγέθυνση και να συνεχίσουμε να αναπτύσσουμε τις ζωές μας σε πιο υπεύθυνες ,πιο ουσιαστικές , διανοητικές κατευθύνσεις  Μεγαλώσαμε σωματικά , καιρός να μεγαλώσουμε και πνευματικά ως κοινωνία. Έτσι και αλλιώς δεν έχουμε και άλλη σοβαρή εναλλακτική σε έναν πεπερασμένο πλανήτη.

Πρέπει να ξαναορίσουμε την ανάπτυξη και να τη φέρουμε στα δικά μας ανθρώπινα μέτρα, γιατί προς το παρόν αυτός ο όρος χρησιμοποιείται αποκλειστικά όπως βολεύει αυτούς που κουμαντάρουν το σημερινό μας σύστημα. Έχουν συνδέσει τα πάντα με την θεότητα της Οικονομικής Ανάπτυξης, στο όνομα της οποίας μάλιστα θυσιάζονται άνετα ανθρώπινες ζωές, ανθρώπινες σχέσεις, ηθικές αξίες, και άλλα “παλιομοδίτικα”. Δε χρειαζόμαστε περισσότερα πράγματα , αλλά περισσότερη και ουσιαστικότερη σκέψη. Απλό και ταυτόχρονα τραγικό παράδειγμα: Τα τρόφιμα που παράγονται σε όλο τον πλανήτη, είναι αποδεδειγμένα υπεραρκετά για όλο τον παγκόσμιο πληθυσμό. Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα. Παράλογο. Σου λένε πως πρέπει να αυξηθεί η παραγωγή με καινούρια χημικά, με καινούργιους μεταλλαγμένους σπόρους, με τεράστιες μονοκαλλιέργειες, για να βγουν ακόμα περισσότερα τρόφιμα για  να πάψουν τελικά να υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε. Και συ τους πιστεύεις. Ακόμα πιο παράλογο. Το μόνο κέρδος από αυτή την οικονομική ανάπτυξη των καλλιεργειών, θα είναι στοχευμένα το δικό τους . Αν πραγματικά θέλουμε να εξαλειφθεί η πείνα από τον πλανήτη μας πρέπει απλά να ανακατανέμουμε την παραγωγή με διαφορετικό τρόπο, ώστε να έχουν όλοι οι άνθρωποι πρόσβαση στην απαραίτητη για αυτούς τροφή.

Πρέπει η μονάδα μέτρησης της σκέψης μας να σταματήσει να είναι η χρηματική, και να κοιτάξουμε τα πιο ουσιαστικά όπως  ο χρόνος μας, οι οικογενειακές και κοινωνικές μας σχέσεις, το περιβάλλον και ο τόπος μας, οι κοινοί μας χώροι, οι παραλίες μας, μέχρι και ο αέρας που αναπνέουμε και το νερό που πίνουμε. Τίποτα δεν είναι πλέον αδιανόητο και μπροστά στις ερπύστριες της ανάπτυξης δε θα γλιτώσουν ούτε οι αιγιαλοί μας από τα ξενοδοχεία, ούτε το νερό μας από τις εταιρίες, ούτε οι βουνοκορφές μας από τις βιομηχανικές ΑΠΕ. Θα χρειαστεί να παλέψουμε και …να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται , πριν όλα γύρω μας “αναπτυχθούν” και “αξιοποιηθούν” τόσο,  που δε θα μας χωράνε.

Κελεσίδης Παντελής

Λήμνος 8/5/2014


Σε ποιον ανήκει τελικά ο Ρωμαίικος;

Τον περισσότερο “θόρυβο” από όλα τα θέματα που μας απασχολούν σε αυτές τις τοπικές εκλογές εδώ στη λήμνο, τον δημιουργήσε τελικά το θέμα του Ρωμαίικου. Τι να πεις, μοιάζει πως όλα τα άλλα , καράβια, ανεμογεννήτριες, αγροτική παραγωγή, …, είναι πράγματα πολύ δεύτερα, όταν μιλάμε για τα κιόσκια στις καφετέριες που συχνάζουμε, ή για το ηλιοβασίλεμα στον Άθω που βλέπουμε από τα μπαλκόνια μας.

Είναι νομίζω πολύ απλό να το δεχτούμε όλοι, ότι τον Ρωμαίικο δεν τον θέλουμε ούτε για να γίνει ένα ήσυχο κοιμητήριο, για να ρεμβάζουν κάποιοι στα μπαλκόνια τους, αλλά από την άλλη, δε θα μας άρεσε να γίνει όλος ο δρόμος, μία ατέλειωτη μπαρότσαρκα. Δεν γίνεται να περάσει μόνο μία άποψη, πολύ απλά , γιατί μιλάμε για δημόσιο χώρο . Για έναν Κοινό μας χώρο, τον οποίο όλοι έχουμε δικαίωμα να χρησιμοποιούμε.
Ο Ρωμαίικος δεν ανήκει φυσικά ούτε στους επαγγελματίες και τα μαγαζιά τους, αλλά ούτε και στους ιδιοκτήτες των αρχοντικών του. Ανήκει σε Όλους τους Λημνιούς.

Πρέπει να μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε όλη του την έκταση, πρέπει να υπάρχουν χώροι Κοινοί (αυτό που λέμε…δημόσιοι) όπως παιδικές χαρές, παγκάκια, ίσως μικρά αμφιθέατρα, και ταυτόχρονα πρέπει να υπάρχουν και τα μαγαζιά όπου θα κάτσεις να πιεις τον καφέ και το ποτό σου, αν υποθέσουμε βεβαίως ότι σου περισσεύουν για κάτι τέτοιο.

Δεν είναι δύσκολο να συνυπάρξουν και μάλιστα αρμονικά όλα αυτά. Ένας δρόμος με αρκετό ελεύθερο χώρο, είναι πολύ πιο δελεαστικός για πολύ κόσμο, που στη συνέχεια μπορεί να καταλήξει τη βόλτα του και σε κάποιο μαγαζί. Αντιθέτως ένας δρόμος με συνεχόμενη βαβούρα, και ατέλειωτα στριμωγμένα τραπεζάκια, δεν είναι και η καλύτερη τουριστική “ατραξιόν”. Όλα χωράνε, και όλοι θα είμαστε ευχαριστήμενοι, αρκεί να υπάρξει μία ωραία συζήτηση από τώρα μέχρι και το Σεπτέμβρη , για το πως θέλουμε στην τελική να διαμορφωθεί,  ο χώρος. Μέχρι τότε το λογικό είναι να μείνει η κατάσταση ως έχει. Είναι έτσι στο φλου, 56 χρόνια , δε θα πείραζε να μείνει άλλους τέσσερις μήνες.

Δυστυχώς αυτό το αισιοδόξο “πολυλειτουργικό” σενάριο ίσως μας το διακόψει η κυβέρνηση με τον καινούριο της νόμο, και ξεπουλήσει τους αιγιαλούς μας σε ιδιώτικά …κεφάλαια. Αυτό είναι κάτι που δεν συμφέρει κανέναν μας, ούτε καν τους μαγαζάτορες του νησιού που φαντάζονται πως έτσι θα βρουν λύση από το μπάχαλο που , σκοπίμως επικρατεί από το 1958. Γιατί αυτός ο καινούριος νόμος φυσικά και δε θα φτιαχτεί για να εξυπηρετήσει μικρές επιχειρήσεις όπως είναι οι δικές τους. Φτιάχτηκε για να βρουν νέο πεδίο δράσης μεγάλες εταιρίες και όχι απαραίτητα ελληνικές, που δε θα αργήσουν να έρθουν και κατα δώ όταν οι συνθήκες θα έχουν ωριμάσει, και να πλειοδοτήσουν με άνεση π.χ. για μία παραλία, παίρνοντας τη δουλειά των ντόπιων καταστημάτων, που απλά δε θα μπορούν να χτυπήσουν την τιμή.

Όπως και να έχει πρέπει να κρατήσουμε τους δημόσιους χώρους μας, ελεύθερους, προσβάσιμους, Κοινούς. Αυτοί είναι οι χώροι όπου θεωρητικά θα έπρεπε να μαζευόμαστε, όπως παλιά στις πλατείες μας, να διασκεδάζουμε, να ξεκουραζόμαστε,  να συζητάμε. Είναι οι χώροι όπου συνυπάρχουμε. Καλό θα είναι να εξασκηθούμε λίγο και σε αυτό, και να μη θεωρούμε ως χώρο συνεύρεσης και ψυχαγωγίας αποκλειστικά και μόνο τα μπαράκια και τις καφετέριες. Αυτά τα Κοινά, είναι το μεγαλύτερο μας κεφάλαιο και πρέπει να το κρατήσουμε στα χέρια μας.

 

Κελεσίδης Παντελής

Λήμνος 01/05/2014


Γιατί κατεβαίνω υποψήφιος με το «Βόρειο Αιγαίο-Γόνιμη Γραμμή»

Στις επόμενες περιφερειακές εκλογές, συμμετέχω ως υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με τον συνδυασμό “Βόρειο Αιγαίο – Γόνιμη Γραμμή ” της Αγλαΐας Κυρίτση.

Δεν έχω καμία σχετική εμπειρία , και αν το καλοσκεφτείς, αυτό είναι προτέρημα. Δυστυχώς οι έμπειροι της πολιτικής, έχουν καταφέρει με τις πράξεις του να κάνουν ουσιαστικά τον χώρο αυτό, χώρο διαφθοράς, λαμογιάς, επίδειξης, και άλλων νεοελληνικών κατορθωμάτων. Με λίγα λόγια τον κάναν τσιφλίκι τους, με αποτέλεσμα οι απλοί άνθρωποι να νιώθουμε ξένοι ως προς αυτόν. Σαν να είναι ένα “μαύρο κουτί” που δουλεύει για μας, αλλά χωρίς εμάς, και χωρίς καν να καταλαβαίνουμε πως. Ένας χώρος μόνο για ειδικούς.

Αλλά και να μη θες να ασχοληθείς εσύ με την πολιτική, έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αυτή αυτή δεν έπαψε ποτέ να κανονίζει τη ζωή σου. Είναι ένας χώρος που όλοι μετέχουμε, απλά οι πολλοί το κάνουμε παθητικά, ακριβώς ίσως γιατί νομίζουμε πως …”δεν είμαστε εμείς για αυτά”. Θα ήθελα να προλάβω να ζήσω σε μέρες όπου όλοι μας, χωρίς καμία εξαίρεση θα γίνουμε πολίτες και θα ξαναφτιάξουμε κοινωνίες πολιτών, και να μη χρειαζόμαστε “αντί-προσώπευση».
Μέχρι να έρθει αυτή η …ουτοπία, πρέπει να παλέψουμε μέσα στις λάσπες. Μέσα στη δυστοπία της σημερινής ελληνικής κατάστασης και πρέπει τελικά να επιλέξουμε πλευρά. Δε γίνεται να υπάρχει γύρω σου (οικονομικός) πόλεμος και να μένεις ουδέτερος. Η μη αντίσταση γίνεται μη αξιοπρέπεια.

Και επειδή και μεις εδώ στη Λήμνο αλλά και όλο το Βόρειο Αιγαίο, δεν βιώνουμε κάτι διαφορετικό, παρά μία ανελέητη επίθεση, μασκαρεμένη με τη μάσκα της “Ανάπτυξης” και της “Εξυγίανσης”, παίρνω θέση και στηρίζω το αυτονόητο: τη δικιά μου πλευρά, την πλευρά όλων αυτών που δεν τα έφαγαν μαζί τους.
Απέναντι στις ορέξεις των “αγορών” και των κυβερνήσεων – ομήρων, οφείλουμε να στηρίξουμε , αλλά και να δυναμώσουμε τις Κοινωνίες μας.

Η Αγλαΐα Κυρίτση, ένας άνθρωπος μέσα από τα κοινωνικά κινήματα, με συμμετοχή στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ, πιστεύω πως είναι η καλύτερη επιλογή που μπορούμε να έχουμε αυτή τη στιγμή για την περιφέρεια μας, και για αυτό θεωρώ και πολύ μεγάλη μου τιμή τη συμμετοχή στο συνδυασμό της.

Όπως και να έχει , ακόμα και αν δεν βλέπετε με καλό μάτι τη δικιά μου επιλογή, δεν πειράζει. Διαλέξτε κάτι άλλο. Απλά … να το ψάξετε. Μάθετε, ρωτήστε, ενημερωθείτε, διαβάστε προγράμματα, θέσεις. Δεν είναι όλοι το ίδιο. Αποφύγετε όσους γενικολογούν και προσπαθούν να τα έχουν καλά με όλους. Είναι οι πιο επικίνδυνοι. Αποφύγετε επίσης τους παλιούς, δοκιμασμένους και αποτυχημένους. Δεν είναι λογικό να κάνεις συνεχώς το ίδιο πράγμα, και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Ψηφίστε καινούρια καθαρά πρόσωπα, από όποιο συνδυασμό και αν τελικά επιλέξετε.

Και τέλος , για να είμαστε ειλικρινείς, αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι ,όχι, δεν αρκεί η ψήφος μας, ούτε καν η συμμετοχή ικανών και καθαρών ανθρώπων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Για να αλλάξει κάτι πραγματικά, πρέπει να μετέχουμε στα Κοινά, καθημερινά. Να μάθουμε να συζητάμε, να (αυτο)οργανωνόμαστε, να νοιαζόμαστε για τη γειτονιά μας, την πόλη μας, τον τόπο μας και τους συνανθρώπους μας. Κάθε μέρα. Όλοι μας.
Όχι, δε νομίζω πως αρκούν οι εκλογές, αλλά μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε για να δυναμώσουμε την Κοινωνία, και όχι την Αγορά και τους Πελάτες της.
Καιρός να αφήσουμε πίσω τα βαρίδια, να σταθούμε όρθιοι και να δώσουμε το χέρι στον διπλανό μας.

Λήμνος 30 Απρίλη, 2014
Παντελής Κελεσίδης


Κοινότητες αντι Ιδιωτών

Ζούμε μέρες ελλειμμάτων. Ελλειμμάτων οικονομικών , κοινωνικών, ψυχολογικών. Όλοι υπόσχονται να προσπαθήσουν για μία καλύτερη μέρα για τον (κάθε) τόπο μας. Οι περισσότεροι εστιάζουν στην οικονομία, πιστεύοντας πως μία οικονομική ανάπτυξη, θα συμπαρασύρει και όλους τους άλλους τομείς. Αυτό δεν είναι απαραίτητα αλήθεια. Για παράδειγμα, στην προ κρίσης εποχή με τα πιο παχιά εισοδήματα, δεν ήμαστε περισσότερο Κοινωνία, από ότι σήμερα, παρά ήμασταν ένα ακόμα πιο απρόσωπο από σήμερα, σύνολο Ιδιωτών. Επίσης, ακόμα και μέσα στην αφθονία , και κυρίως μέσα σε αυτήν, δε λείπουν τα ατομικά ψυχολογικά προβλήματα, που μάλλον προέρχονται από …έλλειψη νοήματος και ειλικρινών κοινωνικών σχέσεων.

Το κυνήγι της οικονομίας δε θα έπρεπε να είναι η πρώτη μας προτεραιότητα, γιατί το χρήμα είναι ένα κεφάλαιο πάνω στο οποίο δεν έχουμε κανέναν απολύτως έλεγχο. Κανείς δε μπορεί να μας εξασφαλίσει πως ακόμα και αν καταφέρουμε να “πετύχουμε” στο παιχνίδι των αγορών και μαζέψουμε ένα μεγάλο ποσό, στο κοντινό μέλλον δε θα το χάσουμε είτε με κούρεμα καταθέσεων, είτε λόγω πληθωρισμού, είτε λόγω εκτάκτων εισφορών και οποιουδήποτε άλλου μέτρου αποφασίσουν και επιβάλουν αυτοί που πραγματικά έχουν τον έλεγχο του.
Εκεί που αξίζει να επενδύσουμε είναι στο Κοινωνικό μας κεφάλαιο. Αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από τις μεταξύ μας σχέσεις. Αν ξαναυφάνουμε τις μεταξύ μας Κοινότητες με όρους συνεργασίας, ισοτιμίας και ενεργού συμμετοχής, θα έχουμε εξασφαλίσει ένα υγιές κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα χαιρόμαστε να ζούμε. Το βασικό είναι να νιώσουμε ότι μπορούμε να συμμετέχουμε πραγματικά, και όχι δια αντιπροσώπων, και να μπορούμε εμείς οι ίδιοι να ορίζουμε τις τύχες μας, να γίνουμε δηλαδή αυτεξούσιοι.

Όλοι θέλουμε να αισθανόμαστε ασφαλείς, αλλά την ασφάλεια δε μπορούμε να την βρούμε στο σημερινό ανταγωνιστικό μοντέλο των Ιδιωτών. Μόνο όταν ξαναγίνουμε Κοινότητα συνεργαζόμενων ανθρώπων, θα βρούμε την ασφάλεια που θα μας εξασφαλίζει η μεταξύ μας αλληλοϋποστήριξη.

Το χρήμα δε μπορούμε να το ελέγξουμε, ούτε να το τυπώσουμε, ούτε να ορίσουμε τη λειτουργία του. Δεν είναι και πολύ λογικό να στηριχτούμε πάνω του για ένα καλύτερο μέλλον. Το μόνο που φαίνεται πως πραγματικά έχουμε, είναι ο ένας τον άλλον. Ας ξεκινήσουμε από αυτό, και τα άλλα θα ακολουθήσουν.