ΠΕΛΙΤΙ «αντι να στεναχωριέσαι για το σκοτάδι, άναψε ένα φως»

“Αντί να στεναχωριέσαι για το σκοτάδι, άναψε ένα φως”

plant-medium

Πολλοί άνθρωποι, παρατηρώντας τα όσα γίνονται γύρω τους, διακρίνουν μια …δυσαρμονία. Υπάρχει μία διάχυτη αίσθηση, ότι κάτι…δεν πάει καλά. Ότι θα μπορούσε , να είναι και αλλιώς. Ένα έντονο συναίσθημα, ότι …κάτι, δε μας επιτρέπει να ευτυχίσουμε, όσο θα θέλαμε ! Αποκοπήκαμε από τη φύση, βλέπουμε πλέον το φυσικό περιβάλλον, ως πεδίο εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας, και παρά την πολυδιαφημισμενη “ανάπτυξη” μας, τρώμε και πίνουμε, ότι χειρότερο από διατροφικής πλευράς, υπήρχε στο καθημερινό διαιτολόγιο των ανθρώπων, σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.

Αν δεχτούμε τη ρήση, “είμαστε ότι τρώμε”, εξηγούνται πολλά , για το σημερινό μας, δυτικού τύπου, πολιτισμό.

Όταν το φαγητό μας είναι: βιαστικό, αγχώδες, “φθηνό”, γρήγορο, βιομηχανοποιημένο, με όμορφη συσκευασία, αλλά με επικίνδυνο περιεχόμενο, δε μπορεί, να είναι σύμπτωση, πως όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, εκφράζουν μια χαρά, κάθε πτυχή της ζωής μας.

Από κει και πέρα, ο καθένας, αναλύει διαφορετικά , αυτά τα ερεθίσματα, και καταλήγει σε διαφόρων ειδών εξηγήσεις. Συνήθως, καταλογίζουμε τις ευθύνες, στους…υπεύθυνους. Αυτούς δηλαδή, που μας κυβερνάνε. Μία άλλη περίπτωση είναι, να αναλαμβάνουμε, την ευθύνη για τον εαυτό μας. Να αναγνωρίσουμε , πως υπέυθυνοι, είμαστε εμείς οι ίδιοι, και πως, ο κάθε ένας από εμάς, μπορεί, να κάνει τη διαφορά.

Αυτό βέβαια, δεν πρέπει να μας κάνει να πιστεύουμε, πως οι πλέον υπεύθυνοι, αυτοί δηλαδή που η πλειοψηφία επέλεξε να μας κυβερνάνε, δεν έχουν, αναλογικά, μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, για τη σημερινή κατάσταση, και πως , αν δεν υπάρξουν , παράλληλα με την προσωπική δράση , και δραστικές αλλαγές, σε πολιτικό επίπεδο, τα αποτελέσματα , και οι αλλαγές δε θα είναι ίσως αρκετές, για να σώσουν τον πλανήτη μας, από το θηρίο που λέγεται “κερδοσκοπία”.

Μπορούμε να γκρινιάζουμε και να κατακρίνουμε , όσο θέλουμε, την κάθε κυβέρνηση, και την κάθε πολυεθνική, για την ποιότητα ζωής , στην οποία μας κατάντησαν, αλλά, αν δεν αναλάβουμε ταυτόχρονα, το δικό μας μερίδιο ευθύνης, που αφορά, εμάς τους ίδιους, την οικογένεια μας, και τους δικούς μας ανθρώπους, τότε απλά, θα …γκρινιάζουμε άσκοπα.

Πέρα από την γκρίνια λοιπόν, υπάρχει η δημιουργία. Πέρα από την καταγγελία της ανεπάρκειας των …θεσμικών “υπευθύνων”, υπάρχουν οι νέες προτάσεις, και οι νέες πράξεις. Δημιουργικές , μικρές ή μεγάλες , δράσεις.

Αυτό που έχει επικρατήσει να αναφέρεται ως “δημιουργική αντίσταση”.

Σε αυτό το πλαίσιο, κινείται κατά τη γνώμη μου, και η δράση του Πελίτι. Ασχολείται με κάτι πολύ βασικό για τον άνθρωπο, τόσο απλό, μα και τόσο απαραίτητο. Την τροφή μας. Τους σπόρους της ζωής. Φιλοσοφικά βέβαια, ο τρόπος που επιλέγουμε την καλλιέργεια της τροφής μας, την διακίνηση της, καθώς και τον τρόπο διατροφής μας, είναι κάτι πολύ βαθύτερο, από …πίνακες θρεπτικών συστατικών, οπότε, αναπόφευκτα, όταν ασχολούμαστε με την ποιότητα στην τροφή μας, ασχολούμαστε ουσιαστικά, με την ποιότητα της ζωής μας.

Το Πελίτι, είναι μία εναλλακτική κοινότητα, και κύριος σκοπός του, είναι η διάσωση και η διάδοση των ντόπιων ποικιλιών, μέσω του αντίστοιχου δικτύου, το οποίο δραστηριοποιείται, σε πανελλαδικό επίπεδο.

Οι ντόπιες ποικιλίες, έχουν εκτοπιστεί από τα χωράφια και τους μπαξέδες μας, και στη θέση τους, έχουν επικρατήσει πλήρως, λίγες , βελτιωμένες ποικιλίες ανά κάθε είδος, καθώς και ορισμένα υβρίδια, με στόχο πάντα, …την υψηλότερη παραγωγή, και το μεγαλύτερο κέρδος.

Ενδεικτικά, στην Ελλάδα μόνο, καλλιεργούνταν μέχρι πρόσφατα 111 ντόπιες ποικιλίες και πληθυσμοί μαλακού σιταριού, 139 σκληρού, 99 κριθαριού, 294 καλαμποκιού και 39 ντόπιες ποικιλίες βρώμης!

Δεν έχει διασωθεί, συνολικά, πάνω από το 2-3% της ποικιλίας των σιτηρών, αλλα και των λαχανικών, που υπήρχαν στη χώρα μας, το 1950. Ποικιλίες , που είχαν για αιώνες προσαρμοστεί στις συνθήκες κάθε περιοχής. Που για αυτό το λόγο, είχαν καλύτερη αντοχή στις ασθένειες, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις , ουτε σε νερό, ούτε σε φυτοφάρμακα. Και έδωσαν τη θέση τους, σε φυτά, που παράγουν περισσότερο, και αυτό μοιάζει να είναι αρκετό, και να μη μας ενδιαφέρει το ότι, για να παράγουν περισσότερο, θέλουν περισσότερο νερό, περισσότερο λίπασμα, περισσότερα φυτοφάρμακα.

Κέρδος, κέρδος, κέρδος….

Ένα κέρδος, που τελικά, από ότι μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε , μετά από αρκετές δεκαετιές “πράσινης” χημικής ανάπτυξης στη χώρα μας, δεν έφτασε ποτέ στον παραγωγό, ο οποίος, έβλεπε πάντα τις τιμές του να …σπρώχνονται, σε ένα επίπεδο, που του επέτρεπαν ,ίσα ίσα, να επιβιώνει, και να συνεχίζει τις καλλιέργειες του, στον ίδιο και πιο έντονο ρυθμό, πληρώνοντας μεγάλα μηχανήματα από μεγάλα εργοστάσια του εξωτερικού, φυτοφάρμακα, από μεγάλες πολυεθνικές , τύπου Μονσάντο, και τόνους , χημικών λίπασμάτων. Το κέρδος, ήταν μόνο για λίγους, για μια ακόμα φορά, και ο παραγωγός, δεν κέρδισε, παρά μία μονότονη, αγχώδη, ανασφαλή καλλιέργεια, και αντίστοιχη ποιότητα ζωής ,ο δε καταναλωτής , από την άλλη, δεν κέρδισε, παρά …την μονοτονία στην γέυση, και την υποβαθμισμένη διατροφική αξία, και φυσικά, δώρο με κάθε λαχανικό, έπαιρνε (και παίρνει ακόμα) μικροποσότητες διαφόρων, επικίνδυνων για την υγεία μας , χημικών .

Όλο αυτό το πλαίσιο, ευνόησε την ραγδαία μείωση , της βιοποικιλότητας. Όταν υπάρχουν πολλά και διάφορα είδη φυτών, αλλά και ζώων, όταν υπάρχουν πολλές και διάφορες ποικιλίες, ανάμεσα στα είδη, τότε υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες εξέλιξης, και επιβίωσης. Η ποικιλία, ευνοεί την εξέλιξη. Το παρατηρούμε, σε κάθε τομέα της ζωής μας.

Όταν έχουμε διατηρήσει, στα χωράφια μας, π.χ., μόνο 2ή 3 ποικιλίες σιταριού, ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε 300 διαφορετικές, τότε βάζουμε σε κίνδυνο, την ίδια την επιβίωση του φυτού αυτού , ως είδος. Μία ενδεχόμενη κλιματική αλλαγή, μπορεί να φέρει αρρώστιες ,στα φυτά, που δε θα μπορέσουν να τις αντιμετωπίσουν. Αν έχουμε 300 ποικιλίες, λογικά, κάποιες θα παρουσιάσουν ανθεκτικότητα. 20, 30 60, κάποιες θα σωθούν. Όταν μιλάμε για τρεις ποικιλίες όμως, όλες κι όλες; Αν …τύχει, και δεν είναι καμία ανθεκτική, σε κάποια νέα ασθένεια, σε κάποια νέα πανδημία;

Θα μας αξίζουν συγχαρητήρια…για την καταστροφή αυτού του φυτού, που συντροφεύει τον πολιτισμό μας, για πάνω από 10.000 χρόνια….

Το Πελίτι συλλέγει σπόρους, από ντόπιες ποικιλίες, από όλη την Ελλάδα, και τις μοιράζει, ώστε να διαδωθούν, να καλλιεργηθούν, και …να διασωθούν. Μπορεί ο καθένας να στείλει τους σπόρους, όπως και να ζητήσει , ότι υπάρχει διαθέσιμο, μέσω του Πελίτι, από όλους τους διατηρητές ποικιλιών, που συμμετέχουν στο “Πανελλαδικό Δίκτυο Διάδοσης και Διάσωσης των Ντόπιων Ποικιλιών του Πελίτι”

Για το σκοπό αυτό, (και όχι μόνο), εκδίδεται και το ομότιτλο έντυπο του Πελίτι, όπου μπορούμε να βρούμε (εκτός των άλλων όμορφων θεμάτων του) κατάλογο με τους καλλιεργητές, και όλους τους διαθέσιμους σπόρους, από μία μεγάλη ποικιλία κηπευτικών, δέντρων, θάμνων, …καθώς και παραδοσιακές αυτόχθονες φυλές ζώων, (αιγοπρόβατα, σκύλοι, …γαιδουράκια)

Επίσης στο ίδιο έντυπο, συναντάμε και την άλλη παράλληλη δράση του Πελίτι.

Το “Πανελλαδικό Δίκτυο Ανταλλαγής Αγαθών και Υπηρεσιών Χωρίς Χρήματα”

Σε έναν κόσμο, όπου έχει επικρατήσει το κυνήγι του χρήματος, σε μια προσπάθεια να ικανοποιούμε , τις όλο και περισσότερες, επίπλαστες ανάγκες μας, υπάρχει μία πρόταση, για …απλότητα. Να δίνουμε ότι μπορούμε, να ζητάμε ότι χρειαζόμαστε, και …να συνεργαζόμαστε. Αν και , μας έχουν πείσει, πως τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο, και πως τέτοιες σκέψεις, είναι ουτοπικές, η καθημερινότητα μας δείχνει συνεχώς, πως , αν κάτι είναι ουτοπικό, αυτό είναι η πεποίθηση πως, ο κόσμος μας, θα μπορέσει να επιβιώσει , να εξελιχθεί, και να γίνει , πιο όμορφος, μένοντας προσκολλημένος στο υπάρχον χρηματικο-πιστωτικό σύστημα. Σε ένα σύστημα, όπου όλα μετριούνται με το χρήμα, όλοι κυνηγάνε το χρήμα, και όλα ορίζονται από το χρήμα. Σε ένα σύστημα, που επωφελούνται κάποιοι λίγοι, οι οποίοι μπορούν και ελέγχουν τη ροή του χρήματος, και όλοι εμείς οι πολλοί υπόλοιποι, να τρέχουμε πίσω από αυτό, νομίζοντας, πως αν αποκτήσουμε οικονομική άνεση, θα αποκτήσουμε και την ευτυχία που βλέπουμε να διαφημίζεται ως συνοδός του κάθε διαφημιζόμενου προιόντος, στην τηλεοράση, και στα περιοδικά.

Μόνο που η ευτυχία, δεν αγοράζεται. Ανακαλύπτεται. Στα απλά, καθημερινά πράγματα. Στα παιδικά χαμόγελα. Στις μικρές , καθημερινές , έντιμες απέναντι στον εαυτό μας, πράξεις.

Αν θέλουμε να ξεφύγουμε από το πλοκάμια του χρήματος, πρέπει να βρόυμε άλλους τρόπους συνεργασίας. Ένας τέτοιος τρόπος, είναι τα “δίκτυα ανταλλαγής”, όπως και δίκτυα, πολλών άλλων εναλλακτικών μορφών, όπως π.χ. οι τράπεζες χρόνου, τα τοπικά δίκτυα ανταλλακτικής οικονομίας , (πολύ διαδεδομένα στην Μ.Βρετανία, δίκτυα L.E.T.S) , και πολλών άλλων μορφών, τα οποία συναντάμε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, και τα οποία, βοήθησαν πολλές κοινότητες να ξεπεράσουν μεγάλες οικονομικές “κρίσεις”, μιας και , τέτοια δίκτυα, ακόμα και αν λειτουργούν με τοπικό νόμισμα, δεν είναι συνδεδεμένα με το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, και μπορούν να επιβιώνουν ευκολότερα, όντας μικρά, ευέλικτα, και πάνω από όλα , ανθρώπινα.

Χρησιμοποιώντας απλές μορφές ανταλλαγής, κερδίζεις επίσης , την προσωπική επαφή με τον συνεργαζόμενο. Αναπτύσσεται επίσης, η αίσθηση της “κοινότητας” μεταξύ των ανθρώπων που συμμετέχουν, η αίσθηση της αλληλεγύης, της συνεργασίας, της αλληλοβοήθειας. Έννοιες, που δεν συναντάμε , όπου εμπλέκεται το χρήμα.

επισκεφτείτε:   www.peliti.gr

Advertisements

2 responses to “ΠΕΛΙΤΙ «αντι να στεναχωριέσαι για το σκοτάδι, άναψε ένα φως»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: