Tag Archives: αυτοοργάνωση

Ο Δρόμος προς τις Ουτοπίες | Του Παντελή Κελεσίδη

Οι σκέψεις μου σε αυτό το κείμενο είναι γύρω από το εναλλακτικό,  ας το πούμε κίνημα που τα τελευταία χρόνια ρίζωσε και στη χώρα μας. Από το χώρο της αυτοοργάνωσης μέχρι τα τοπικά νομίσματα, τα δίκτυα καταναλωτών και παραγωγών, τις Συνελεύσεις στις Πλατείες, και όλα αυτά τα περίεργα που σιγά σιγά έγιναν τουλάχιστον αναγνωρίσιμα
Πιστεύω πως όλες αυτές οι πρωτοβουλίες “από τα κάτω”,  ακόμα και όσες δεν πέτυχαν το σκοπό τους , είναι η παρακαταθήκη για όλους εμάς που επιμένουμε να φανταζόμαστε πιο όμορφους κόσμους.
Γιατί από την άλλη πλευρά , και πέρα από τον εναλλακτικό μας μικρόκοσμο υπάρχει ας πούμε ο  “κανονικός” πλανήτης, όπου όλα φαίνεται πως πηγαίνουν κατά διαόλου, ή τουλάχιστον για να είμαστε και επιεικείς , όλα πηγαίνουν καμιά 100 εώς 500 χρόνια πίσω σε επίπεδο δικαιωμάτων, ελευθερίας του λόγου, ανεκτικότητας, και άλλων αντιπαραγωγικών συντελεστών.
Και εδώ, στα ανατολικά της Μεσογείου μου φαίνεται πως κάνουμε ότι μπορούμε για να μην … χρειαστεί να κάνουμε τίποτα. Εδώ που το πείραμα εξελίχθηκε. Και δε μιλώ για τη σημερινή κυβέρνηση η οποία κάνει στα αλήθεια ότι μπορεί,  για να καταφέρει αυτό που πραγματικά θέλει η κάθε ομάδα συμφερόντων που έχει την εξουσία στα χέρια της: Να την κρατήσει  στα χέρια της. Αυτό πρώτα από όλα , με όποιο κόστος, και μετά βλέπουμε. Είτε γιατί κάποιοι είναι απλά ωμοί ρεαλιστές που θέλουν τη δύναμη για τη δύναμη, είτε γιατί είναι ρομαντικοί ιδεαλιστές που νομίζουν πως θυσιάζονται για το καλό μας. Η δεύτερη κατηγορία είναι πιο επικίνδυνη. Συνήθως από όσο καταλαβαίνω τέλος πάντων , τα πράγματα σε ένα κόμμα ή σε μία ομάδα εξουσίας  δεν είναι τόσο απλά και διακριτά. Υπάρχουν από όλα τα φρούτα. Το τελικό όμως απόσταγμα έχει κάποια δικά του χαρακτηριστικά που μένουν στην ιστορία για να το θυμόμαστε… και να ανακατεύεται το στομάχι μας.

Αυτοί που δεν κάνουμε κάτι ουσιαστικό για να αντισταθούμε είμαστε οι Υπόλοιποι. Ο πολύς λαός . Ο απλός κόσμος. Εμείς , η  πλέμπα.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι:  πράγματα γίνονται, άνθρωποι αντιστέκονται, άνθρωποι προσπαθούν να χτίσουν άλλους τρόπους, αλίμονο. Τίποτα δεν ισοπεδώθηκε και τίποτα ποτέ μα ποτέ δε θα χαθεί για πάντα. Αλλά να , όσο να πεις επειδή είναι κομμάτι μεγάλης κλίμακας η επίθεση που δεχόμαστε ως απλοί άνθρωποι , απλοί εργαζόμενοι και απλοί αυτοαπασχολούμενοι (να μην το ξεχνάμε) θα περίμενε κανείς να είναι ανάλογη η προσπάθεια τουλάχιστον για αντίσταση.
Να υπάρχει συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων , συλλόγων, συνδικάτων, … Να , όπως στη Γαλλία. Εκεί που σήκωσαν πανό “Εμείς δεν είμαστε Έλληνες” . Τι άλλο χρειάζεται για να γίνεις ο απόλυτος ξεφτίλας του πλανήτη; Το πείραμα στην Ελλάδα πέτυχε, ο κόσμος υποτάχθηκε;  αλλά μάλλον, αυτό δε λειτούργησε παραδειγματικά για τους εργαζόμενους στις υπόλοιπες χώρες.
Εδώ όμως τίποτα ουσιαστικά μεγάλο. Και έτσι βρίσκουν ευκαιρία  νεοφιλελεύθεροι και “Μενουμευρώπηδες” να οργανώνουν συλλαλητήρια με το δημιουργικά ασαφές σύνθημα “Παραιτηθείτε” . Πολύ προσεγμένη επιλογή. Δεν αναφέρεται πουθενά καμία ενδεχόμενη ρήξη με αυτούς που μας στήσανε στον τοίχο, παρά σχεδόν ξεκάθαρα , για όποιον θέλει τέλος πάντων να το δει,  το ζητούμενο δεν είναι παρά η αλλαγή προσώπων και κομμάτων , που θα κάνουν την ίδια ακριβώς δουλειά χρησιμοποιώντας τις ίδιες περίπου  δικαιολογίες. Αυτό το πράγμα δεν το λες αντίσταση. Δεν το λες κίνημα. Δεν το λες τίποτα.
Και ξέρεις από την άλλη πως πραγματικά ,υπάρχει μία μεγάλη;  μερίδα του κόσμου που θέλει να τους στείλει όλους μαζί στο άπειρο… και ακόμα παραπέρα.
Και υπάρχει μέσα σε αυτό το μεγάλο και ετερόκλητο κομμάτι που δε γουστάρει την υποταγή όσο απαραίτητη και αν λένε πως είναι , ένα μικρότερο δίκτυο ανθρώπων και συλλογικοτήτων που έχουν την υπομονή να χτίζουν σιγά σιγά έναν άλλον κόσμο μέσα στον παλιό. Να φτιάχνουν νησίδες , έστω και μικρές.  Ίσα που να μπορείς να πατήσεις πάνω τους για να ρίξεις μια ματιά προς τους ουρανούς , και να φανταστείς πως ναι: Γίνεται και αλλιώς. Νησίδες Ισοτιμίας, Αλληλεγγύης, Άμεσης Δημοκρατίας, Ανοιχτών Συνελεύσεων ,…
Ελπίζω, πως αυτή η Ομάδα – Που δεν είναι Ομάδα, γιατί ψάχνει άλλους τρόπους ακόμα και για την επικοινωνία και τον τρόπο λήψης αποφάσεων,αυτή η Μη Ομάδα, προχωράει.  Και ας μη φαίνεται προς τα έξω. Ελπίζω , αυτό να είναι κομμάτι μίας κάποιας ας το πούμε αυθόρμητης “στρατηγικής”. Να γίνουν όλα ήσυχα αλλά μεθοδικά και αποτελεσματικά.
Ελπίζω να ξεπεράσει τα όποια προβλήματα που θα προκύψουν από την αφαιρετική διαδικασία της “συγκεκριμενοποίησης”… δηλαδή: καλά είναι όλα όταν μιλάμε γενικά και αόριστα, αλλά όταν πρέπει να γίνουμε πρακτικοί , δε μπορούμε να τους έχουμε όλους και συνέχεια χαρούμενους. Και αυτό δεν είναι κακό , αρκεί να το παραδεχτείς και να μην κολλήσεις προσπαθώντας να βρεις την …ιδανική φόρμουλα για πλούσια γένια  και πετυχημένη επανάσταση. Και χαθείς σε ατέλειωτους διαλόγους και ατέρμονες συζητήσεις που θα καταλήγουν στον Μαρξ, τον Μπακούνιν και στα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος.
Ελπίζω , να γίνεται κάτι, οτιδήποτε προς την κατεύθυνση ενός αυθεντικού Κινήματος,  από αυτό το κομμάτι του κόσμου που ψάχνεται μέσα σε καινούριου τύπου συλλογικότητες, μέσα σε ισότιμα δίκτυα, μέσα σε παζάρια ανταλλαγής, τοπικά νομίσματα, δίκτυα καλλιεργητών – καταναλωτών, μέσα σε κάθε τέτοια προσπάθεια για ένα κόσμο όπου θα είναι : “Πάνω οι Κάτω, και κάτω …κανείς.” Ελπίζω πολλά, και ξέρω πως η ελπίδα δεν είναι καλό πράγμα. Καλό είναι να κάνεις εσύ ο ίδιος  ότι μπορείς, εκεί που μπορείς, και όταν το μπορείς.

Και τώρα , που μετά από κάμποσες συμμετοχές σε προσπάθειες που οι περισσότερες δυστυχώς δεν προχώρησαν , για τη λειτουργία τέτοιων ομάδων, και βλέποντας πως υπάρχει προς τα έξω τουλάχιστον, η εντύπωση πως σε όλα αυτά τα όμορφα υπάρχει μία στασιμότητα και μία πορεία φθίνουσα μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, είπα να γράψω μερικές αράδες απλά για να δηλώσω “παρών”  σε ότι προκύψει. Να δηλώσω πως όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που μετείχαμε σε κάποιες πραγματικά αυτοοργανωμένες προσπάθειες, ακόμα και αν δεν πετύχαμε τους σκοπούς μας μέσα από αυτές, συνεχίζω και πιστεύω πως αυτό το σύστημα που διαπερνάει όλα τα κομμάτια της ζωής μας και κυριαρχεί επάνω μας, δεν αλλάζει με αλλαγές προσώπων, αντιπροσώπων, ειδικών και εμπειρογνωμόνων . Θα αλλάξει μόνο από μας όταν το θελήσουμε και αρχίσουμε να λειτουργούμε Αυτόνομα, όταν έχουμε να προτείνουμε κάτι πιο όμορφο , μία στάση έστω παραπέρα, με κατεύθυνση προς την Ουτοπία, και ταυτόχρονα θα έχουμε σχεδιάσει και τα πολλά  απαραίτητα ενδιάμεσα βήματα.
Αλλιώς θα μας ρουφήξει όλους η “Κανονικότητα” .
Και αυτό δεν αντέχεται 🙂

http://www.enallaktikos.gr/ar25894el-o-dromos-pros-tis-oytopies-toy-panteli-kelesidi.html

Advertisements